Lil' Kim treurt nog steeds om haar 'BIGGIE'

Lil' Kim: The Notorious Kim. Atlantic...

Lil' Kim werd afgelopen week 24, een verjaardag die extra luister werd bijgezet toen haar album The Notorious Kim van niets op 4 binnenkwam in de Amerikaanse Billboard Top 100. Helemaal onverwacht was dit niet. Female rapper Kimberly Jones had met haar debuut Hard Core (1996) al indruk gemaakt, maar met haar nieuwe plaat komt ze nog overtuigender voor de dag.

De titel verwijst, niet al te subtiel, naar haar mentor en ontdekker, de doodgeschoten Notorious BIG (Christopher Wallace), met wie ze tot zijn dood een affaire had. MTV berichtte uitgebreid over de confrontatie tussen Wallace' weduwe, zangeres Faith Evans, en Lil' Kim, maar de laatste kan niet nalaten hem postuum toch nog een keer te claimen. Niet alleen in een aantal teksten, The Notorious BIG wordt samen met Puff Daddy ook opgevoerd als 'executive producer'.

Eigenlijk alles aan dit album lijkt bedoeld om de titel te rechtvaardigen. Met een - zeker voor Amerikaanse begrippen - gewaagde hoes, waarop Lil' Kim poseert als pin-up, en met een overdaad aan teksten die draaien om seks. Titels als Suck my d**k en How Many Licks (met een gastrol van Sisquo) zetten de toon, daarnaast gebruikt ze de climax van de house-klassieker French Kiss (het stuk waarin flink wordt gehijgd) als basis voor Custom Made. Haar presentatie als onweerstaanbare seksbom zou behoorlijk irritant zijn geweest, als Lil' Kim ook verder weinig om het lijf had gehad. Maar ze toont zich opnieuw een uitmuntend songschrijver en rapper. En dan niet op de ratelende, schreeuwerige manier maar juist heel onderkoeld, waardoor haar raps alleen maar gevaarlijker klinken. Haar autoriteit klinkt door in elk woord. Dat kan ook haast niet anders, bij iemand die zich moest bewijzen in de straten van Bedford-Stuyvesant in Brooklyn, een wijk die ze eert in het funky Who's Number One.

Het songmateriaal op de plaat is afwisselend, en verraadt de invloed van Puff Daddy met sober gearrangeerde hardcore hiphop naast r & b-achtige songs. Uitschieter in de laatste categorie is de met May J. Blige opgenomen ballad Hold On, een laatste eerbetoon aan haar geliefde. Even presenteert ze zich niet meer als seksbom of gevaarlijke straatmeid, maar laat ze haar gevoelens de vrije loop: 'Sometimes I sit and think how it would be if we was married/ or if I had kept the child that I carried'.

Dj Van Bellen: Speedfreax vol 2. The Fresh Taste in 2 Step and UK Garage. Beats Included.

De Speedfreax-party's van dj Van Bellen trekken al meer dan twee jaar een groot publiek, dat in de feestelijke sfeer die de voormalige Roxy-dj neerzet iets terugvindt van wat Amsterdams eerste houseclub zo legendarisch maakte. De naam Speedfreax werd gekozen op een moment dat Joost van Bellen zich opwierp als ambassadeur van het speedgarage-genre, dat vanuit Londen naar Nederland overwaaide. Een nieuwe, Britse variant van de muziek die Van Bellen altijd al propageerde: vocale house in de beste Amerikaanse traditie. Inmiddels is speedgarage alweer helemaal uit, nu heet het 2 Step of UK garage, maar Speedfreax is inmiddels een begrip.

De 2 Step-beats klinken wat springeriger dan die van de oorspronkelijke garage, vooral door de invloed van de drum 'n bass-breakbeats, maar al te veel is er verder niet veranderd. Vergeleken met de Engelse sound van dit moment en de toonaangevende Britse 2 Step-dj's klinkt Speedfreax wel een stuk vrijblijvender. Bovendien blijven de house-roots van Van Bellen luid en duidelijk hoorbaar in zijn platenkeus.

Plaid: Trainer. Warp.

Het vorige album van Plaid was waarschijnlijk wel de minste plaat van het Britse elektronica-duo. Sinds het uiteenvallen van hun groep Black Dog leken Ed Hanley en Andy Turner, die samen als Plaid verder gingen, op zoek naar de vorm van het debuut Bytes of de Black Dog-zwanenzang Spanners (1995). De vraag of ze ooit nog dezelfde piek zullen halen, wordt niet beantwoord met de dubbel-cd Trainer. Het materiaal verscheen al eerder, zij het bijna uitsluitend op vinyl, en onder verschillende pseudoniemen: naast Plaid ook Atypic, Balil en Tura. Voor wie Black Dog en Plaid alleen volgde via de cd-releases, zal Trainer daarom veel nog niet bekend werk bevatten - zoals de tracks van het collector's item Mbuki Mvuki. Veel daarvan is ook verrassend goed en doet in geen enkel opzicht onder voor hun reguliere cd-producties. De mooi dwarrelende melodielijnen, inventieve ritmen en vreemd complexe, lange akkoordenreeksen die de muziek van Hanley en Turner zo uniek maken, horen we hier terug in een royale collectie van zesentwintig nummers. Alsof een vergeten schatkamer wordt ontsloten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden