Drama

Like Father, Like Son

Goed gedoseerd gezinsdrama

Gebroken gezinnen beginnen een specialiteit te worden van de Japanse meesterregisseur Kore-eda Hirokazu. In Nobody Knows (2004) liet een moeder haar kinderen aan hun lot over, en in I Wish (2011) proberen twee broertjes hun gescheiden ouders te herenigen. Daarmee vergeleken lijkt de situatie in Like Father, Like Son wat rooskleuriger. De werkverslaafde architect Nonomiya Ryota heeft veel te weinig tijd voor zijn vrouw Midori en hun 6-jarige zoontje Keita. Hij herkent zichzelf niet in zijn kind, maar de drie zijn tenminste wel nog samen en op een bepaalde manier tevreden met elkaar.

Zomaar gebrekkig of disfunctioneel zijn de Nonomiya's niet, en Kore-eda weet als geen ander hoe hij je conclusies steeds weer moet bijsturen. Ryota kijkt zijn vrouw wel erg weinig aan als ze met elkaar praten, maar het is dan weer extra lief hoe Ryota en Keita samen piano zitten te spelen, terwijl Midori het eten op tafel zet. De kleine, maar rake observaties die Kore-eda van deze ene familie maakt, zijn eigenlijk al genoeg materiaal voor een teder gezinsdrama.

De beslissende plotwending van Like Father, Like Son moet dan echter nog komen: in het ziekenhuis waar Midori van Keita is bevallen, krijgen zij en Ryota te horen dat hun kind na de geboorte met dat van iemand anders is verwisseld. Een DNA-test bevestigt dat Keita niet hun echte zoon is, maar eigenlijk bij lampenboer Yukari en diens vrouw Yudai hoort.

In biologisch opzicht tenminste, want het contrast tussen de twee families zou niet groter kunnen zijn. Kan Keita aarden in Yakari's vrolijk chaotische arbeidersgezin en wat moet Ryota's 'echte' kind Ryusei met een vader die nooit thuis is? Toch is dat waar Ryota op aanstuurt, in de ijdele hoop dat hij van Ryusei de zoon kan maken die hij eigenlijk had gewild.

Kore-eda werpt zo interessante vragen op over ouderschap en vaderlijke liefde, die net iets te gemakkelijk aan de kant worden geschoven door de soms zwart-witte tegenstel-lingen tussen de families, en het moralistische slot. Dat neemt niet weg dat Kore-eda de verwikkelingen beheerst en goed doseert, met een gepaste glimlach en een regie die in zijn dienstbaarheid bijna onzichtbaar wordt. Het getuigt van Kore-eda's meesterschap dat het potentieel drakerige of zwaarmoedige gegeven van Like Father, Like Son nooit over de kop gaat.

Bovendien is er Ninomiya Keita in de rol van Keita: een grootogig joch dat je met zijn volkomen ongedwongen spel keer op keer doet smelten, waar andere films met piepjonge hartendieven al lang op de zenuwen waren gaan werken. Als kinderregisseur blijkt Kore-eda dan toch weer op eenzame hoogte te staan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden