Light Years eenzaam maar niet uitzichtloos

Esther May Campbell vertelt met zo veel zorg en eigenheid dat het verteltempo nooit problematisch wordt. Light Years is een film waarin personages en sfeer de voorkeur krijgen boven plot.

null Beeld
Beeld

'Wat mis je het meest aan haar?' De vraag van zijn jongste dochter Rose, aan het begin van de sfeervolle coming-of-agefilm Light Years, maakt in één klap duidelijk waarom het gezin van vader Dee zo met zichzelf in de knoop zit: moeder is afwezig. Op het platteland in het zuiden van Engeland toont debuterend scenarist-regisseur Esther May Campbell in enkele puntgave, soms lichtjes dromerige scènes hoe de gezinsleden die afwezigheid in hun eigen bubbel verwerken.

Light Years
Drama
Regie: Esther May Campbell
Met: Sophie Burton, Zamira Fuller, James Stuckey, Beth Orton, Muhammet Uzuner, Mickey Morris. 86 min.
In 8 zalen

Omdat Campbell met haar film zelf ook zo'n bubbel creëert, hier en daar een tikje losgezongen van de werkelijkheid, overstijgt Light Years voorzichtig het geijkte Britse sociaal realisme dat aan het verhaal ten grondslag ligt. Dat is vooral te danken aan de locaties: we zien de personages dwalen over nabijgelegen industrieterreinen en heiige weilanden met uitgesleten wandelpaadjes, langs treinsporen en doorgangswegen, waar op gezette tijden met donderend geraas een trein of vrachtwagen voorbij stormt. Oudste dochter Ramona wacht 's nachts bij een golfbaan op een jongen die ze haar minnaar noemt. Een Iggy Pop-achtig figuur met ontbloot bovenlijf en lange, witgrijze haren doemt af en toe op uit de nachtelijke schaduw, als een mysterieuze droomverschijning.

Het zijn plekken als personages, ze vertegenwoordigen de eenzaamheid die zich van dit gezin meester heeft gemaakt. Tegelijk weigert Campbell er een uitzichtloos tafereel van te maken. In een van de mooiste momenten van de film zoent Ramona met een jongen naast het spoor precies wanneer een trein passeert - we zien niet meer van het stel dan een paar korte flitsen, tussen de wagons door.

Light Years is een film waarin personages en sfeer de voorkeur krijgen boven plot. Het verteltempo ligt laag - je zou het vanwege een gebrek aan een concrete spanningsboog kabbelend kunnen noemen - maar Campbell vertelt met zo veel zorg en eigenheid dat dit nooit problematisch wordt.

Wel overspeelt ze haar hand een beetje met een analogie tussen de geïsoleerd levende familie en nota bene een sterrenstelsel (waarin de verschillende eenheden ook ver van elkaar verwijderd zijn, terwijl ze samen deel uitmaken van een groter geheel). Ook een scène waarin het gezin in donker water zwemt, en lichamen als vissen aan de camera voorbijtrekken, is clichématiger dan de bedoeling zal zijn geweest.

Het zijn de bescheiden zonden van een debutant. Campbells naïef-ambitieuze aanpak geeft Light Years over het algemeen juist zijn originaliteit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden