Komedie

Life During Wartime

Welkom terug in de bittere wereld van 'Happiness'

Bor Beekman

Hoe zit het inmiddels met een van de meest disfunctionele families uit de filmgeschiedenis? Zou Trish nog steeds die burgerlijke huisvrouw zijn die vooral zichzelf wijsmaakt dat ze alle schaapjes op het droge heeft? Doet Joy haar naam inmiddels eer aan? En hoe vergaat het de dwangmatige telefoonhijger, of de pedofiele psycholoog die aan het einde van Happiness (1998) de bak indraaide?

Life During Wartime is als het bezoek aan een stel lastige vrienden dat al een tijd geleden uit het zicht is verdwenen. Alleen blijken bij het wederzien sommige personages vijf jaar ouder geworden, en andere twintig, en zijn ze allemaal van acteur gewisseld. De hijger heeft er met zijn nieuwe, zwarte huidskleur bovendien flink wat meer problemen bij gekregen: aan het begin van de film verzekert hij Joy, met wie hij inmiddels een relatie heeft, dat hij nooit meer cocaïne en crack zal gebruiken, dat hij al zijn banden met bendes heeft verbroken en ook nooit meer wezenloos in de goot zal belanden.

Zodoende is de band met Happiness vrij losjes, en komt Life During Wartime sterker op zichzelf te staan – ook al wordt min of meer hetzelfde traject gevolgd. Opnieuw wisselt Solondz in korte, vaak erg grappige en altijd pijnlijke scènes tussen de personages; en opnieuw ontsporen de goedbedoelde dialogen voortdurend in totale miscommunicatie, onbegrip of bittere agressie. ‘Kunnen we het niet nog een keer proberen?’ vraagt een ex-geliefde oprecht aan Joy – ook al heeft hij al jaren geleden zelfmoord gepleegd.

Welkom terug in de bittere wereld van Todd Solondz, die door cameraman Edward Lachman ondergedompeld is in een bad van lauwe bruin- en groentinten. Optimaal profiteert hij van de weergaloze scherpte die de nieuwe digitale RED-camera’s bieden; Life During Wartime ziet er hyperrealistisch uit, als een griezelig helder getekende droom waar de personages zich alsmaar doorheen moeten slepen.

Dat de film toch een warm kloppend hart heeft – al laat zich moeilijk vatten waar dat hart precies zit – komt doordat al dat geworstel en getob net niet te absurd is, en net herkenbaar genoeg. Solondz’ losers zijn uitvergroot, maar toch ook geen karikaturen. Hun gesprekken mogen dan voortdurend op een ramp uitlopen, hun koppige streven naar geluk, zekerheid of gewoon een fatsoenlijke plek in de maatschappij, zal geen mens vreemd zijn.

Zo verontrustend of vernieuwend als Happiness kon Life During Wartime onmogelijk worden. Maar die perfecte balans tussen sarcasme, realisme, overdrijving én ontroering, die Solondz ook hier weer vindt – niemand die het hem nadoet.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden