PoëzieGoed&Slecht

Liever de tranen van Friederike Mayröcker dan het geluk van Harm Hendrik ten Napel

Beeld Getty Bewerking Studio V

Liever een idioot dan een glinsterende dichter in het bad, want dan krijg je ‘Voor een verlangen’ van Harm Hendrik ten Napel (in Tirade 478; Van Oorschot, € 12,50):

‘Glinsterend in bad
smolt ik steeds zachter, toen
ergens in mij een wens leesbaar werd:
wil je een foto van me maken?
Ik had mijn lief, in wier bad ik lag,
ook bijna geroepen. Ik zag het voor me
hoe, vanuit welke hoek.
Ik herinner me de foto
die ze niet heeft genomen
toen ik ontspande, gelukkig.’

De vent heeft zijn vriendin net niet geroepen, en is achteraf blij dat ze die foto niet heeft genomen. Maar je kunt het laatste woord ook anders lezen: hij was al liggende gelukkig, en vond poseren niet meer nodig. Lekker voor hem, maar wij zitten ermee, want praalhans Ten Napel heeft dit wél genoteerd. Zodat nu iedereen het voor zich ziet, hoe hij daar in gesmolten toestand lag te genieten van zichzelf, in haar bad.

Dichters voelen niet meer dan u en ik, alleen delen zij hun gevoelens continu mede. Daar heb je niet altijd zin in. Maar de onverhoedse tranen van Friederike Mayröcker, de Weense dichter die hard op weg is naar de 100 jaar, mogen er zijn. Zie haar ‘Lof van het fragment’, opgenomen in de bloemlezing Sensorium etc., vertaald door Lucas Hüsgen en Annelie David (Vleugels; € 24,95):

‘over de straat
vanuit twee tegenoverliggende vensters
geroep naar elkaar over de stand van zaken
een vrouw en een man /
op de schuifdaken van de containers voor oud glaswerk
de gebruiksaanwijzing met pijl in drie talen
hier openen open ouvert /
van de gedachte aan de vergankelijkheid
moet ik opeens zo huilen
terwijl ik loop over de kinderkopjes
onder mimosabomen en de oriëntaalse
suikerspin vanuit open vensters naar buiten dringt /
in een smal straatje bloeit de sering /
een youngster op rubberzolen
springt door de plotse meiregen /
de ’s nachts door de storm afgerukte
jonge acaciabladeren zwemmen aan het oppervlak van een glinsterende
plas / gesticulerende
vrachtwagen

met pruilmondje de apostrof,

Waarom huilt ze, het is toch mooi, tot en met de oriëntaalse suikerspin (zou dat kersenbloesem zijn) aan toe?

Ja, maar daarom juist: het leven bestaat uit fragmenten die soms, onverklaarbaar, bij elkaar passen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden