Tv-recensieEmma Curvers

‘Lieve mama’ sleurt je aan de haren door je herfstdip heen

Een genoegen om Rifka Lodeizen en Shahine El-Hamus kapot te zien gaan. 

Vaak zet ik een serie even aan, maar heel, heel soms kijk ik hem daarna per ongeluk diezelfde dag nog uit. Dat zijn de series met smaakversterker: je blijft maar doordouwen, de actuele coronacijfers, ophef en bedtijd gaan geruisloos aan je voorbij, je kunt je er alleen maar aan overgeven. Enigszins stramgestreamd, maar voldaan ga je naar bed. Op.

Zo geschiedde met Lieve mama, de nieuwe serie van Videoland naar het boek van Esther Verhoef, onder regie van Jelle de Jonge. We beginnen met een lijk en de klassieke kwestie: hoe kom ik ongestraft weg met een moord? De dooie is ene Brian, een kleine crimineel die per ongeluk omkomt bij een overval in de villa van Helen en Werner, een bemiddeld stel dat het lijk vervolgens moet zien te lozen.

Dat gaat natuurlijk zomaar niet: de chauffeur van Brian, Ralf, stond bij de inbraak op de uitkijk en probeert erachter te komen wat er is gebeurd. Razendsnel komt intussen de houtrot in het huwelijk van horeca-ondernemer Werner en verpleegkundige Helen naar boven: hij blijkt een manipulatieve klaphark die niets geeft om de gewetensbezwaren waarin zij verzuipt. Helen wilde sowieso al een transfer maken naar haar eigen McDreamy, dokter Lex (jawel daar is-ie, Barry Atsma).

'Lieve mama'

Het contrast tussen rijk en arm wordt handig ingezet in de parallelle verhaallijnen: enerzijds de ploeterende Ralf, een aspirant-automonteur die nog bij zijn ouders woont, en anderzijds Helen, de ongelukkige moeder van drie hand ophoudende, sushi bestellende tieners. De serie volgt strak die twee lijnen en houdt de boog altijd gespannen, waardoor de personages wel wat weinig tijd krijgen om mensen te worden, met name aan de randjes. Mick bijvoorbeeld, een boef die ineens geld meent te krijgen van Ralf, lijkt een mislukte collage van vermaarde slechteriken. En dan is er Saar, de oudste van Helen en Werner, een immer oogrollende terrorpuber die in elke scène ‘ma-ham, jéééézus’, roept, een tatoeage neemt of een heliumballonnetje leegzuigt.

Een aantal scènes herinneren aan hitcrimi’s van de afgelopen jaren, zoals Ozark, Breaking Bad en Dead to Me. Soms deed me dat twijfelen: is dit een ode, of is origineel zijn gewoon onmogelijk geworden, in een verzadigd thrillertijdperk? Op weg naar ontknopingen komen tal van greatest hits van het genre voorbij: het stoffelijk overschot dat op een haar na wordt ontdekt, de flashbacks die een nieuw snippertje van het fatale voorval onthullen, politie aan de deur, hoofdpersonages wier paden telkens bijna kruisen.

Misschien kijkt Lieve mama wel juist zo heerlijk weg omdát het zich afspeelt op dit ietwat voorspelbare, volvette thrillerterritorium. Het geijkte recept werkt, omdat de belangrijkste onderdelen kundig zijn gemaakt. Niet onbelangrijk: voor Helen, die voortdurend aan de rand van een zenuwinzinking staat, trekt Rifka Lodeizen alles uit de kast en de eveneens Gouden Kalf-winnende Shahine El-Hamus maakt van Ralf een schoffie om van te houden.

Een genoegen om deze twee kapot te zien gaan. Dat blijkt wel uit mijn aantekeningen: ‘Nee, niet dáárheen, luister nou naar de muziek Helen?!’, ‘Ik houd het niet meer!!!’ en vooral veel: ‘Nee nee nee doe dat nou niet!’ Fleecedekentje tot de kin, in één keer opslurpen.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden