Liefdeloze onderbroekenlol overheerst in faliekant mislukte theaterversie Hendrik Groen (*)

Hendrik Groen, ironicus, charmeur, bejaarde. Montere en ondeugende bewoner van een verzorgingstehuis, met een soms morbide gevoel voor humor, passend bij de omgeving. De hoofdpersoon van de succesvolle boeken en goed bekeken tv-serie is een hartverwarmende pantoffelheld met een vrolijk venijnig kantje.

Beeld ANP

En de charme van zijn universum is natuurlijk dat die voor veel lezers en kijkers nieuw was: in onze door jeugd geobsedeerde samenleving stond daar ineens een mondige en geestdriftige oudere op, die in intelligentie en humor niet voor jongeren onderdoet. Een bejaarde als volwaardig mens; een rond en geloofwaardig personage - dat was in de populaire cultuur nog een unicum. Regisseur Tim Oliehoek (38) van de serie beseft dat, en neemt zijn personage én zijn publiek serieus: zijn Hendrik Groen (Kees Hulst) is een bejaarde in wie leeftijdgenoten zich kunnen herkennen en van wie jongere kijkers nog iets kunnen leren.

Hendrik Groen

Theater - (*)

Door: Bos Theaterproducties
Gezien: 12/12, Stadsschouwburg Utrecht

Kwieke jonge acteurs?

Dat alles mislukt helaas faliekant in de theaterversie van het boek: Hendrik Groen, pogingen iets van het leven te maken, door Bos Theaterproducties. Om te beginnen wordt daar de cruciale fout gemaakt de geriatrische personages door kwieke jonge acteurs te laten spelen. Natuurlijk, het is toneel, dus alles kan: vrouwen kunnen mannen spelen, vijftigers twintigers, enzovoort. En de keuze van regisseur Gijs de Lange, zoals geformuleerd in het programmaboek, lijkt sympathiek: hij koos twintigers voor de rollen van bejaarden Hendrik, Evert, Edward, Grietje en Eefje, 'omdat er in iedere bejaarde ook nog altijd een jong iemand verborgen zit'. Maar het is ook een gemiste kans: was het niet juist in de geest van Groen geweest om kwieke grijsaards te casten?

Erger is het dat De Lange zijn jonge acteurs - met uitzondering van Beau Schneider (Hendrik) en Britte Lagher (Eefje) pijnlijk onleuke karikaturen van ouderen laat spelen. Kromgebogen, schuifelend over het toneel, met scheefgetrokken mond als na een beroerte (Rufus Hegeman als Edward), en met een piepstem en permanent verbaasde blik (Myrthe Burger als Grietje). Mike Weerts geeft als Evert vooral een slechte imitatie van André van Duin. Weg is de wonderlijke spanning tussen die bedaagde, wellevende personages met hun bandplooibroek en pantoffels, en hun soms verrassend grove humor. Hier maken flauwe typetjes schuine grappen. Liefdeloze onderbroekenlol overheerst.

Voorbij de karikatuur

Halverwege slaat de voorstelling om in ernst. Dan krijgt de toeschouwer op zich interessante denkstof aangereikt over het idee van een 'voltooid leven': wie bepaalt dat? Waaraan moet zo'n 'voltooid leven' voldoen?

Maar omdat de personages niet wezenlijk boeien, vervliegt ook die ernstiger materie razendsnel. Schneider en Lagher zijn bij vlagen nog wel innemend in hun verkennende verliefdheid; hun vertolking gaat voorbij de karikatuur. Maar dat is te weinig om de voorstelling te redden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden