Lichtvoetige boogiewoogie en jazz in een broekpak

Ze las geen noten en haar pianospel kon niet zonder haar gevoel voor show en vingervlug spektakel. Het was genoeg om Pia Beck, die gisteren op 84-jarige leeftijd overleed, vanaf de jaren vijftig een fanatieke aanhang te bezorgen, met een reputatie als gezellige piano-entertainer die over de grenzen reikte....

Erik van den Berg

Nadat ze in 1950 haar naam vestigde met Pia’s Boogie, waarvan het razende toetsenwerk haar handelsmerk werd, vertrok ze in 1952 voor het eerst naar de Verenigde Staten. Becks lichtvoetige mix van jazz, boogiewoogie en humoristische liedjes sloeg er aan en haar vlotte presentatie deed de rest: als een van de weinige Nederlandse jazzartiesten in die tijd kon ze in de grootste Amerikaanse clubs terecht. Daar trad ze als ‘vocaliste in twaalf talen’ op naast beroemde collega’s als George Shearing en Erroll Garner.

Het weekblad Time zette haar in 1956 op de cover als ‘Flying Dutchess’, ze nam in New York de Columbia-lp Dutch Treat op, vertoonde zich arm in arm met Duke Ellington en Danny Kaye, en vierde het succes met de aanschaf van een vuurrood sportautootje, dat opzien baarde in Nederland.

Pieternella Beck werd in 1925 geboren in Den Haag en speelde als kind accordeon. Ze debuteerde als 14-jarige zangeres in de Samoa Girls en toerde na 1945 als pianiste/zangeres met The Millers door Europa en Nederlands-Indië.

Vanaf 1949 leidde ze haar eigen trio, waarmee ze tot in de jaren negentig in wisselende bezettingen bleef optreden en platen opnam met titels waarin haar naam zelden ontbrak: van Beck in town en Beck to the Fifties tot Play Beck.

Beck had een neus voor zaken. Ze was zestien jaar lang de voornaamste attractie van De Vliegende Hollander in Scheveningen, en zorgde dat er steeds iets nieuws te zien was. Ze engageerde de zwarte begeleiders Jim Jam en Johnny Johns op gitaar en bas, en gaf een duoconcert op twee vleugels (een witte en een zwarte) met de grote Marylou Williams (dat die halverwege het optreden stopte, kwam volgens Beck omdat zijzelf ‘te goed’ speelde).

In 1965 opende Beck haar eigen Flying Dutchess-club in haar nieuwe woonplaats Torremolinos. Ze begon er een praktijk als makelaar en leidde er een honden- en kattenopvang, maar keerde herhaaldelijk terug voor jubileumconcerten in Nederland. In 2003 nam ze officieel afscheid met de dvd The Touch of Her Life, waarna ze twee jaar later alsnog opdook op een festival in Noordwijk.

Pia Beck onderhield haar leven lang een hartelijke band met de pers, die het wel en wee van Beck en haar vriendin Marga op de voet mocht volgen. Over haar lesbische geaardheid liet de pianiste zich zelden rechtstreeks uit, al memoreerde ze trots in haar autobiografie (De Pia Beck Story, 1982) dat ze als ‘eerste vrouw in broekpak’ op het podium stond en in 1977 meewerkte aan een protestconcert tegen homohaat in het Concertgebouw in Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden