Blad‘75 jaar Vrijheid’-special van Libelle

Libelle geeft in Vrijheid-special aandacht aan vrouwen in oorlogstijd

Wat is lezenswaardig deze week?  De ‘75 jaar Vrijheid’-special van Libelle is veelzijdig en gelukkig niet loodzwaar.

De ‘75 jaar Vrijheid’-specialBeeld Libelle

In de fraaie ‘75 jaar Vrijheid’-special van Libelle staan – het valt meteen op – héél veel vrouwen en maar een handjevol mannen. ‘Omdat verhalen van en over vrouwen in oorlogstijd vaak onderbelicht zijn’, licht hoofdredacteur Hilmar Mulder toe. Goed punt.

Bekende vrouwen schreven columns (Gerdi Verbeet, Noraly Beyer, Claudia de Breij) of werden geïnterviewd (prinses Mabel van Oranje, Debby Petter). Sonja Barend schreef een mooi stuk over Je ziet mij nooit meer terug, haar boek over haar Joodse vader die werd vermoord in Auschwitz. Het gaat daardoor ook over haar moeder. Nooit sprak Barend met haar over haar vader. ‘De angst om haar verdriet te doen weerhield me. Ondertussen had ik op televisie half Nederland gesproken over alle onderwerpen die te bedenken waren, bij mijn moeder lukte dat niet.’

Uitgeverij De Bezige Bij vroeg Barend nog een boek te schrijven, over haar tv-loopbaan. Een kwelling, vond ze het terugkijken van haar eigen programma’s. ‘Wie houdt het vol zo lang naar zichzelf te kijken?’ Dát boek kwam er niet.

De Libelle-special is veelzijdig en gelukkig niet loodzwaar. Vooral de foto’s uit het dagelijks leven, sommige in kleur, zijn krachtige en indringende getuigenissen. De portretten van Joodse buurtgenoten die Annemie Wolff in haar studio in Amsterdam maakte, zijn groot afgedrukt, en terecht.

Op veel plekken werkt het verleden hard door in het heden. Bram de Graaf interviewde drie vrouwen van wie de vader in de oorlog soldaat was, een Duitser, een Amerikaan en een Brit. ‘Ik heb me altijd anders en alleen gevoeld’, is een van de koppen. Boven het gesprek met een kind van een Duitse soldaat staat wel iets prettigs: ‘Ik ben uit liefde geboren’.

De hoofdrollen zijn voor merendeels onbekende vrouwen. Er worden vrouwen geïnterviewd die in het verzet zaten, zogenaamde tweedegeneratiekinderen, onderduikkinderen en het kleinkind van een commandant van Kamp Westerbork. De toon is niet alleen maar schrijnend en zwaarmoedig.

Aan dat laatste leveren ook de foto’s van de feestelijkheden na de bevrijding een bijdrage. Hetzelfde geldt voor een galerij van alledaagse voorwerpen uit de Tweede Wereldoorlog. Beschreven en getoond worden onder meer houten schoenen, jasjes van hondenhaar, jurken gemaakt van parachutestof en een flesje ‘beenbruin’, een bruine vloeistof die op het been moest worden aangebracht: ‘Als alles is opgedroogd nog even met een oogpotlood in het midden, achter op het been, de naad tekenen en tadaa... het lijkt alsof je echte kousen aan hebt.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden