Taalgebruik Lexicon

Lexicon der onterecht vergeten woorden: kletsmajoor

Afwisselend betuigen Stella Bergsma en Sylvia Witteman hun liefde voor Nederlandse woorden die je niet vaak genoeg meer hoort.

Ik zit in een kleine witte ruimte. Al een tijd. Ik wacht op de boktor. De oogboktor. Die komt mijn kijkers bekijken. Als-ie tenminste eens komt, want hij komt maar niet. Dan is-ie er. 

‘Sorry dat ik u liet wachten mevrouw, het vorige gesprek liep nogal uit. Als boktor ben je soms een halve psycholoog.’ Hij lacht verontschuldigend en gaat zitten. 

‘Legt u uw kin maar hierop, ja heel goed. Nou, u heeft een mooie gele vlek hoor’, zegt hij enthousiast. Het is een vrij wonderlijk compliment om te krijgen, maar toch voel ik me gevleid. 

‘Het is misschien niet iets waarmee u in de Kalverstraat kan gaan paraderen, maar toch een uitstekende vlek’, babbelt hij olijk verder. 

‘En ook uw oogzenuw mag er wezen, die noemen wij in jargon de blinde vlek. Formidabele oogzenuw. U kunt weer achteruit leunen, ik ben klaar. Gezond eten is belangrijk, dat wel en niet roken natuurlijk en...’

Opeens weet ik het: hij is geen tor, maar een majoor. Een kletsmajoor. Terwijl hij tegen me aan ratelt over ouderdom en slijtage, knaag ik verder op dat woord. Dat hoor je echt bijna nooit meer. Het schijnt niet uit het leger te komen, maar een grap te zijn. Iemand ouwehoert zó veel, dat hij een heel hoge rang heeft in de orde van praten. Dat geintje werd in 1883 al opgetekend door schrijver Justus van Maurik: ‘Hij pruttelt in zichzelven... dat de Kamerleden kletsmajoors moesten heeten.’ 

Wanneer ik ben teruggekeerd uit mijn eigen zelfgepruttel, blijkt oogmajoor nog onverminderd door te keuvelen: ‘Goede voeding dus’, rebbelt hij. Opeens vind ik hem heel lief. In het volgende kamertje zal hij weer zijn excuus moeten maken. Die patiënten lullen ook echt wel de oren van je kop. Als ik wegga, knipoog ik naar hem, in gedachten, met mijn geile gele vlek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden