Levenslust

DE DAMES hebben ieder een blote linkerschouder en donkere hartjes op de rechterwang. Het is feest. Ze blinken in de nacht....

De nacht is een machtig decor. Het geeft grandeur aan deze foto, vooral omdat er boven het hoofd van de dames zoveel zwart is. Die donkerte doet hun verschijning schitteren. Over het zwart in de fotografie kunnen we nog boeken vol schrijven. Zwart is tegelijk het einde van het zichtbare en het begin van het mysterie. We weten dat in het zwart nog van alles leeft en dat we het niet kunnen zien. Bij het kijken naar de foto's zijn we ons daar niet van bewust, maar onbewust speelt het een rol. Zwart (of hetgeen we zwart noemen, want het echt diepe, oneindige zwart bestaat niet) speelt een grote rol bij foto's. Een foto zonder zwart is een foto zonder mysterie en is vaak minder opwindend.

Dezelfde dames in dezelfde houding op dezelfde plaats zouden er helemaal anders uitzien als we in de achtergrond ook nog bomen, koeien, huizen en wolken zagen. Een feest overdag is trouwens een ander feest dan een feest in de nacht. Maar er is meer. Als we op die plek staan, zien we ook 's nachts wat er nog in de verte te zien is, onze ogen passen zich aan. We weten ook wat er is, maar we zien dat niet op de foto. De foto hier veegt de achtergrond finaal weg en schenkt alle aandacht aan de uitdagende dames dichtbij.

Miriam poseert wellustig voor de fotograaf, haar baas. Ze lacht breed, kijkt recht in de camera, spreidt de benen, toont de figuren op haar kousen. Haar houding is zelfverzekerd. Nel maakt er ook nog geluid bij, ze staat met open mond, kronkelt met haar benen en etaleert het donkere hartje op haar schouder. De houten omheining van de boerderij is een geschikt meubel. Het leidt de aandacht van de kijker niet af en het geeft een goede stand aan de voeten. Het ondersteunt een uitdagende pose. De flits geeft direct glimmend licht. De verpleegkundigen zien er uit als publieke vrouwen en dat was ook de bedoeling.

'Het is ons eerste personeelsfeest van de afdeling, met als thema: zwerversfeest. Nel en Miriam kwamen als hoeren. In onze ogen ons een avond lekker ordinair uitleven. Het was heerlijk. We zijn hier even naar buiten gegaan om frisse lucht op te snuiven. Daarna gaan ze weer verder met het verleiden van mannelijke collega's. Het lukt me niet om met een objectieve blik naar deze foto te kijken. Geven ze de indruk echte dellen te zijn? Of zie je al van een afstand dat het gespeeld is?'

Eigenlijk is deze foto een kijkoefening, vooral voor Nel en Miriam. Het feest is voor hen een aanleiding om zichzelf anders te zien. De drang om zich (liefst in een veilig milieu) te vertonen als hoer, lijkt me een prikkelend en bekend fenomeen. De foto moet dit bevestigen. Die momenten zijn relatief zeldzaam. Het zijn hoogtepunten en de foto dient om dit moment vast te houden, om er nog langer van te genieten. De foto moet ook aantonen dat ze van buiten lijken op echte hoeren. Men kan zich wel zo kleden en zo voelen, maar zien de anderen het ook zo? Men kan wel in de spiegel kijken, maar een spiegel is minder objectief dan een foto. De betrokkenen vergelijken de foto met het beeld dat ze zich gevormd hebben van de prostituees. Het kijken naar de foto is heerlijk, maar ook het maken van de foto lijkt me een feest. Het is een spelletje, een stuk theater en tegelijk een heerlijke realiteit. Een mens heeft vele verschijningen. Elke vrouw is meer dan één vrouw. Johan de Vos

Dit is aflevering 25 van een rubriek. Foto's voor De allermooiste foto van de wereld kunnen worden gericht aan de Volkskrant, Dag in Dag uit, postbus 1002, 1000 BA Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden