Leven naast historische kanjers

Al pakweg drieduizend jaar geen onderwerp van gesprek. Vergeten. Ismene. Zus van. Telg uit een beroemd, verdoemd geslacht, maar wie kent haar nog?...

Al zeker drieduizend jaar heeft ze niets gezegd, en als ze eenmaal begint, valt dat praten nog niet mee. Hortend en stotend komt haar relaas op gang, maar eindelijk wil zij haar kant van de zaak wel eens kwijt.

Tot nu toe was er niemand die naar haar luisterde, maar nu hebben mensen haar opgezocht. Wij. Het zaallicht blijft aan, haar publiek is participant.

Elsie de Brauw is Ismene, zus van de spraakmakende Antigone, zus van de tweeling Polyneikes en Eteokles die elkaar vermoordden om de macht over Thebe; dochter van Oidipous en Iokaste, die elkaar liefhadden aanvankelijk zonder te weten dat de een de moeder was van de ander, met alle desastreuze gevolgen van dien. Een dik uur lang staat ze daar, eenzaam op de donkere speelvloer, met een pijnlijke grimas om de nare herinneringen.

De Brauw verliet voor even haar gezelschap ZT Hollandia en speelt voor de gelegenheid bij Stichting M.A.M., een nieuw theaterinitiatief van Lot Vekemans die de tekst schreef voor Zus van. Beiden waren gefascineerd door de mythologische anti-heldin, van wie ze ieder op hun eigen manier nu een uiterst boeiend personage maken. Stukje bij beetje doet Ismene uit de doeken hoe haar geschiedenis verliep, haar leven naast al die historische kanjers die precies wisten wat ze wilden en die stuk voor stuk een heftige dood stierven. Ismene wist het niet altijd allemaal zo precies, zo legt ze nu uit, nog steeds een beetje verlegen. 'Ik ben altijd een simpele ziel geweest, ook nu ik dood ben.'

De Brauw speelt haar erg mooi, van het stotterende begin tot het abrupte eind, een ongelukkig koningskind dat langs haar neus weg vertelt hoe een dode vlieg smaakt (een muffig propje) of hoe ze een gewond konijn wilde redden. Maar dat zich even later ook intens en vol verdriet voor de geest kan halen hoe haar lievelingsbroer Polyneikes aan zijn eind kwam en hoe afstandelijk haar zus zich toch gedroeg, de zus wier naam zij gezworen heeft nooit meer te noemen. Niet groots en meeslepend misschien, maar Vekemans en De Brauw laten hiermee zien hoe klein-en-relativerend wel zo mooi en authentiek kan zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden