Review

Leuk om naar te kijken, maar echt gevaarlijk wordt het niet.

Cecilia Moisio vertaalt de heftigheid van de liefde in dans als een vechtsport in haar voorstelling L.O.V.E.

Beeld dansmakers

Als je het kabbelende gehum van Frank Sinatra over de liefde mag geloven 'L is for the way you look at me, O is for the only one I see', enzovoorts dan is er geen vuiltje aan de lucht. 'Love is made for you and me.' Dat lijken ook de twee stelletjes te denken die innig staan te schuifelen, de rokken van de vrouwen elegant zwierend. Ze zijn belicht als silhouetten en lijken daardoor tijdloze plaatjes. Levende clichés van wat liefde is en de soort romantiek die daar, onverbiddelijk, bij hoort.

Maar natuurlijk is deze rimpelloze entree valse schijn. Want de liefde is een aanslag op onze hormonen, zenuwen en emoties, zo zien we in L.O.V.E. van Cecilia Moisio, een jonge choreograaf die vorige week de Prijs van de Nederlandse Dansdagen won.

En dan kun je je ook nog afvragen hoe we weten wat geluk, echte liefde is, als we door love songs, films en boeken worden bestookt met andermans ideeën daarover. Wat dat betreft spreken de gezichten van de dansers boekdelen als er knap geacteerd en strak gemonteerd staccato en verknipt een reeks expressies overheen raast, van tederheid en extase, tot agressie en wanhoop.

Het verknippen van materiaal is typisch Moisio. Ze lijkt hierin op Ann Van den Broek bij wie ze eerder danste. In L.O.V.E. passeren flarden van filmdialogen en songteksten, vreemd aan elkaar geplakt of in de herhaling gezet. Met de kokette oogopslag, lachjes en gebaren van een prille flirt gebeurt hetzelfde, en ook het orgastische zuchten, kreunen, steunen, slikken, lachen en huilen wordt versmolten tot een nieuwe compositie.

2 by 2, een eerdere choreografie van Cecilia Moisio tijdens de Nederlandse Dansdagen.Beeld Jochem Jurgens

Bruusk ter aarde stortende lijven

De fysieke heftigheid van de liefde vertaalt zich in dans die meer lijkt op een rondje vechtsport, met bruusk ter aarde stortende lijven. Erin Harty steelt met haar presence en acteertalent de show, zeker wanneer ze de springerige lyrics van Britney Spears' Sometimes ('I run, I hide') diep doorleefd, en daardoor bijna onherkenbaar, voordraagt.

Wat ritme betreft kan L.O.V.E. hier en daar scherper en vooral vlotter; choreografisch is het niet bijster gevarieerd. Ook mis je een scherpe angel. Het is allemaal gedegen uitgezocht, prima uitgevoerd en leuk om naar te kijken, maar echt verrassend, pijnlijk of gevaarlijk wordt het (nog) niet.

Het is daarom goed dat Moisio nu wat vlieguren kan maken als een van de choreografen in het gloednieuwe Moving Futures Festival. In zes steden kan het publiek zich laten verrassen door relatief nieuwe talenten in de hedendaagse dans. Dit initiatief van vijf organisaties voor talentontwikkeling is broodnodig. Steeds minder theaters programmeren nog onbekende makers. Liefde kan heel opportuun zijn.

Moving Futures Festival: L.O.V.E. van Cecilia Moisio.
Kijk voor meer speeldata op dansmakers.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden