ReportageEurosonic

Leuk Europees kampioenschap, dat Eurosonic, maar uiteindelijk winnen de Britten (met Flohio, Georgia en Celeste)

De Britten domineren jaargang 2020 van Eurosonic, maar de allermooiste show komt van de band Lankum, uit Dublin.

Celeste tijdens Eurosonic in GroningenBeeld Ben Houdijk

Het is altijd een mooi Europees kampioenschap, dat showcase-festival Eurosonic te Groningen. Drie dagen lang presenteren een paar honderd bandjes zich aan een flink poppubliek én de verzamelde muziekindustrie. Er wordt gestreden om toekomstige festivalplaatsen, om shows in concertzalen en dus de gunst van boekers en programmeurs. Spannend hoor. Maar uiteindelijk winnen de Britten.

Dat bandjes en artiesten uit het Verenigd Koninkrijk veruit de beste zaken doen, blijkt al op de openingsdag van het festival. De show van punkzangeres en dichteres Sinead O’Brien uit Londen is raadselachtig en spannend, die komen we nog wel tegen. Hetzelfde geldt voor de ook al Londense postpunkband Black Country, New Road, in wie zowel het verleden als de toekomst van de gitaarmuziek te ontdekken valt.

Maar op donderdag en vrijdag lopen opnieuw de Britten voorop. Soulzangeres Celeste heeft het eigenlijk al gemaakt: haar reputatie bereikte Groningen eerder dan haar reiskoffer. Haar show in de Stadsschouwburg is enerzijds prachtig: Celeste heeft een briljante soulstem en prima liedjes. Ze vertolkt ze verstild en zuiver tot in de meest hese noten. Het ontbreekt helaas wel aan spanning, en de sensatie dat je echt iets meemaakt, als gelukkige die nog net in de zaal past. De houding van Celeste is statisch, op het versteende af. En de band achter haar doet ook weinig meer dan de vereiste noten spelen, nauwkeurig maar kurkdroog. Na vijf nummers kruipt het vervelende gevoel in je hoofd dat je het wel zo’n beetje gehoord hebt. Celeste kan op het podium nog veel beter worden, en dat gaat ongetwijfeld ook gebeuren.

Flohio tijdens Eurosonic in Groningen.Beeld Ben Houdijk

Dan de show van de Zuid-Londense grimerapper Flohio. Ook die is eigenlijk al te groot voor Eurosonic: zij speelde al volop op internationale hiphopfestivals en weet dus hoe je een publiek plat speelt. Dat doet ze ook in Groningen. Flohio heeft een berg geweldige tracks in haar bagage, en zij weet van de bittere grime echt opwindende pop te maken, net als haar genre- en buitenwijkgenoot Stormzy. Ieder nummer van Flohio heeft een haakje en zij rapt feilloos en innemend want ze weet haar publiek mee te sleuren in haar teksten, van bijvoorbeeld de overdreven zelfbewuste track Watchout. Flohio is grappig en scherp, en ze verovert Groningen met speels gemak.

En dan komt de drummende popbelofte Georgia ook nog even bewijzen dat het rumoer rond haar aanstekelijke dancetracks terecht is. Het is eigenlijk ook niet eerlijk: ook Georgia heeft al een paar flinke hits op haar naam staan en het publiek in de stampvolle Simplon zingt tracks als Never Let You Go en Started Out gezellig mee. Dan begin je natuurlijk met een voorsprong op dat ene bandje uit Letland van wie nog nooit iemand gehoord heeft.

De show van Georgia is lekker energiek, vooral omdat de zangeres meedrumt op haar elektronische drumset. Maar het gemep op de bekkens klinkt soms ook wat overbodig: de tracks van de band met de stem van Georgia erbovenop doen het prima zonder live percussie. En bij het verrassende laatste nummer, een cover van het tijdloze Running Up That Hill van Kate Bush, zit het drumwerk het lied zelfs een beetje in de weg. Maar het maakt het pure popplezier er in de Simplon niet minder om. Het publiek gaat na Georgia huppelend de Groningse nacht in. Op zoek naar nog meer doorbrekend poptalent.

En dat komt soms gelukkig ook uit landen buiten Groot-Brittannië. De Zwitserse band Coilguns speelt denderende hardcore en punk in de Vera, en laat de oren even gepast piepen. En de ook al Zwitserse zangeres Sophie Hunger krijgt de Stadsschouwburg stil met tintelende folksongs, in soms mysterieus klinkende streektalen.

Maar de allermooiste show komt van de band Lankum, uit Dublin. Zij vertolken hun eeuwenoude Ierse songs in emotionele arrangementen op harmonium, viool, gitaar en Ierse doedelzak, en de ijzingwekkende stem van zangeres Radie Peat gaat dwars door je heen, in bijvoorbeeld het tranentrekkend mooie strijdlied voor gebutste vrouwen Katie Cruel. En dan laat de akoestiek in de monumentale Nieuwe Kerk van Groningen de liedjes ook nog opstijgen tot aan de hemelpoort. Wat een onbevattelijk gaaf optreden, en wat is jaargang 2020 van Eurosonic dan toch weer rijk en geslaagd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden