Recensie Les invisibles

Les invisibles: tragikomedie over dakloze vrouwen in Parijs is in tijden van gele hesjes sterk getimed ★★★☆☆

Beeld RV

In een tussen-neus-en-lippen-door-moment in Les invisibles toont regisseur Louis-Julien Petit hoe een puntig hekwerk in een diep raamkozijn wordt gezet. Een shot van nog zo’n hekje, voor een etalage. Een balkje dat precies in het midden van een bankje is geschroefd. Obstakels die moeten voorkomen dat daklozen de stad als hun slaapkamer gebruiken.

Het zegt dit: er is in Frankrijk maar weinig compassie voor mensen die even van het slappe koord van het leven zijn gekukeld, zoals die in Les invisibles. Het is een van de ernstige speldenprikjes in Petits tragikomedie, waarin hij een groep dakloze dames in een dagopvang volgt. Ze proberen onder begeleiding van goedwillende medewerkers hun leven weer op de rit te krijgen omdat de opvang zal worden opgeheven. Dat is nog niet makkelijk: de een valt te pas en te onpas in slaap, een tweede heeft als werkervaring slechts een stage van twee dagen bij een makelaarskantoor en een derde kan het niet laten bij sollicitaties in geuren en kleuren te vertellen dat wegens moord op haar man in de gevangenis heeft gezeten. ‘Ik ben liever gewoon eerlijk.’

In de tijden van gelehesjesprotesten is een Franse film over een onzichtbare onderlaag die gemangeld wordt door het systeem natuurlijk fenomenaal getimed. Toch is Les invisibles geen woedende film - opgewekt en met humor toont Petit, die zijn script op een non-fictieboek baseerde, hoe krachtig menselijke vitaliteit en saamhorigheid kunnen zijn.

Petit werkte een jaar als vrijwilliger bij opvangcentra en vond het merendeel van zijn actrices onder (voormalige) daklozen. Die spelen min of meer zichzelf, en Petit laat hun kleurrijke persoonlijkheden sprankelen. Het onderstreept de boodschap dat vrouwen als deze met genoeg zelfvertrouwen alle verwachtingen overtreffen – die van zichzelf incluis. Om met de blije Eurythmics op de soundtrack te spreken: ‘Sisters are doing it for themselves.’

Inderdaad, voor boze cynici is deze film niet gemaakt. Ondanks enige hints naar barre leefomstandigheden schetst Petit een romantisch beeld van het daklozenbestaan en de interessante vraag die de film opwerpt – hoe ver moet een hulpverlener gaan in zijn of haar betrokkenheid? – krijgt een wel heel simplistisch antwoord.

Het komt ongetwijfeld door Petits compassie en betrokkenheid bij zijn onderwerp, en daarin zit ook de kracht van deze film: zijn missie om vrouwen te laten zien waar de wereld liever aan voorbijgaat, voelt even gepassioneerd als oprecht.

Les invisibles

★★★☆☆

Regie: Louis-Julien Petit

Met Audrey Lamy, Corinne Masiero Noémie Lvovsky

102 minuten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden