Leren lachen als een Surinamer

December is de ideale maand voor gemakkelijke boekjes van rond een geeltje, fijne cadeaus om te schenken aan iemand die je eigenlijk niet echt kent, wiens Sinterklaaslot je per ongeluk hebt getrokken, en van wie je bij God niet weet wat je hem nu toch moet geven....

Welnu, dan is daar Lachmeditatie, schaterend naar het paradijs in je buik (uitgeverij BZZToH, f 24,50), geschreven door Bhagwan-volgeling Dhyan Sutorius - voluit swami Prem Dhyan. Een cursus lachen. De eerste aanzet tot een onbedaarlijke lachbui:

- Ga eens lekker zitten.

- Laat je onderkaak los hangen.

- Zet je voeten op grond zodat je goed contact hebt met de aarde.

- Iedere keer dat je denkt, voel dan een 'tot ziens' voor de gedachte.

- Ga met liefde en aandacht terug naar je lichaam.

Swami Prem geeft deze cursussen al sinds 1978, organiseert zelfs een jaarlijkse 'lach-dag' en richtte in 1985 het Centrum ter bevordering van het Lachen op. Hoe ervaren de deelnemers de cursus? Ze voelen zich weer 'heel', 'gedouchet van binnen', 'gelukkig en open'.

Logisch, als je Sutorius mag geloven. 'Wie onbelemmerd en op ieder gewenst moment lacht, zal een verandering in de levenshouding bermerken. Het is vitamine L.'

En zo legt hij pakweg honderd keer in verschillende bewoordingen uit hoe fijn en gezond en goed en belangrijk lachen is. Jammer dat hij het antwoord schuldig blijft op de vraag hóe je nu precies moet leren lachen als er niks te lachen valt. Of het moet zijn om de manier waarop hij zijn lezers toespreekt. Let op:

'Voor veel momenten verstoort de hersencomputer juist de aansluiting met hart en buik', schrijft hij.

Meteen daarop: 'Dit is het moment om even thee te gaan drinken.

'Thee?

'Ja, thee. Ik wil nu graag thee met je drinken om aan te geven wat ik bedoel met het verschil tussen de registratie van de computer en besef.'

Maar om zijn schrijfstijl mag je niet lachen, want dat is leedvermaak en leedvermaak geeft niet de bevrijdende gulle buiklach die Afrikaners en Surinamers volgens hem van nature hebben. Blanken hebben de neiging in de hoge keellach of nerveus gegiechel te blijven steken. Maar ze kúnnen het wel.

'Lachen met je favoriete probleem en dat begint het. . het komt . . het gaat door. . .en het lachen begint in de buik en neemt bezit van lijf en hoofd. Heerlijk'

Kijk, in het westen zijn we geneigd het zwaartepunt te verleggen naar hoofd en hart, maar de as waarom het in dit leven draait, zit in de buik. 'Vergelijk het met een boom die alleen kan groeien en een groot en zwaar takkendek kan dragen als hij goed in de grond is geworteld.' Pas als je jezelf eerlijk en werkelijk in een boom verplaatst, zul je merken dat je het gevoel krijgt te vallen, zegt Sutorius.

'Niet meevibreren met de trilling van het al betekent stilstand en dan kan geen vooruitgang zijn.

'Ben je daar nog?

'Of ben je bevangen door de weerzin van je geprogrammeerde denken dat deze beschouwing afdoet als zweverig en onzinnig?'

Ach ja. Zoals swami Prem Dhyan al in het voorwoord opmerkt: 'De lachmediatie is een diamant, maar sommigen kijken er vluchtig langs of overheen en zien het als een gewone kiezelsteen.' Steffie Kouters

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.