Leonard Bernsteins buitenhuis

In mijn gedroomde leven zoende ik een filmster. Mijn oudere broers hadden onrustige nachten met Jeanne Moreau en Brigitte Bardot, zwartwitfoto's van de Franse schoonheden sierden hun jongenskamer....

Het schijnt dat ook Prins Rainier van Monaco zijn oog hadlaten vallen op Natalie Wood. Hij koos uiteindelijk voor deblonde Grace Kelly omdat hij mij de oudste rechten gunde. Wat ookeen rol speelde, was het genadeloze oordeel van deinlichtingendienst van het casinokoninkrijk. Te ambitieus en tekoel, meldden de spionnen. Op de filmset moest moeder Wood eensde vleugels van een vlinder uitrukken om Natalie aan het huilente krijgen.

Hoezeer kan een mens zich vergissen in het uiterlijk van eenknappe vrouw? Ik was bedwelmd door die warme, zachte stem uit defilmmusical The West Side Story (1961) met de weergaloze muziekvan Leonard Bernstein. Een eigentijds Romeo en Julia-verhaal overrivaliserende jeugdbenden in New York waarvan de onschuldigeMaria (gespeeld door mijn Natalie) het slachtoffer werd.

Groot was de teleurstelling toen ik erachter kwam dat niet zijdie melodieën zong, maar haar onzichtbare stand-in Marni Nixon.Nagesynchroniseerd! Wat een gruwelijk bedrog. Jaren laterverscheen in de krant een foto van de sopraan Nixon, een blekeverschijning met krulletjeshaar maar iedere keer dat ik de muziekvan Bernstein hoorde, zag ik het gezicht van Natalie Wood.

De roem van Leonard Bernstein (1918-1990) werd dankzij hetsucces van de film volledig gedomineerd door de muziek van TheWest Side Story. Zijn andere werk, bijvoorbeeld zijn liederen,wordt te weinig uitgevoerd.

In het Engels worden liederen en liedjes beide songs genoemdmaar in het oeuvre van Bernstein betekent het een wereld vanverschil. Zijn 'echte' liederen zijn niet gemaakt om te amuseren,geen meezingers, maar ze hebben wel dezelfde expressieve omgangmet de taal. Niet voor niets gaf hij zijn eerste liederencyclus(1943) de titel 'Ik haat muziek' mee, om er meteen aan toe tevoegen 'maar ik hou van zingen'.

De liedkunst van Bernstein is prikkelend, zeker als hij de lofvan de plumpudding of een vleesgerecht bezingt. Dan leent hij eenpaar muzikale grappen van Benjamin Britten. Maar ook deliefdesliederen vermijden elk vermoeden van sentimentaliteit. Inniets herinnert deze muziek aan de tranentrekkers uit The WestSide Story, hier blijft Bernstein ver weg van de lichtreclamesvan Broadway en Hollywood.

Hij lokt ons naar zijn buitenhuis, ver weg van de rumoerigestad. Het is er stil. De door de zon gebruinde componist met zijnlange grijze haren draagt een lichtblauwe spijkerbroek en eensportief vest. Hij gaat achter de vleugel zitten en droomtsubtiele muziek. Hij nodigt ons uit mee te dromen van de altijdverlangde maar nooit gevoelde kus. Dream with me.

Boven de vleugel droom ik het portret van Natalie Wood. SorryMarni.

Paul Witteman

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden