Leon Bridges' magistrale stem neemt afscheid van de retrosoul: 'Of had ik nog langer Sam Cooke moeten blijven?'

Leon Bridges op Coachella

Leon Bridges kan zich de dag nog goed herinneren dat hij besefte dat iets niet helemaal goed ging: 4 juni 2016. ‘Ik stond met The Roots en Usher op het affiche van Roots Picnic Festival in Philadelphia. Ik deed mijn set, alles ging goed. Maar het was alsof ik tegen een muur aan zong, zo onbeweeglijk bleef het publiek. 

'Toen ik goed keek, zag ik dat het merendeel van de mensen voor het podium zwart was. Later hoorde ik iemand zeggen dat ik soul voor blanken maakte, daar hielden deze mensen niet van. Verrek, dacht ik. Dat is het. Het zwarte publiek heeft helemaal geen trek in retrosoul, in iemand die de geest van Sam Cooke nog eens nieuw leven ging inblazen. Er is een hele generatie opgegroeid met D’Angelo, R. Kelly en Usher. Waarom deed ik daar niet wat meer mee?’

Het was een harde ‘reality check’, zegt Bridges (28) in een Londens hotel. ‘En voor mij ook het sein alles wat anders aan te gaan pakken.’

'Meer R. Kelly dan Sam Cooke'

De avond voor het interview heeft Bridges tijdens een sterk optreden in het Jazz Cafe in Camden een handvol nummers van zijn nieuwe plaat Good Thing ten gehore gebracht. Nummers die minder leunen op het klassieke met koperwerk versierde soulgeluid uit de jaren zestig en zeventig, maar refereren aan de knisperende, door hiphopbeats gedreven r&b uit de jaren negentig. ‘Dus meer R. Kelly dan Sam Cooke’, omschrijft Bridges de lichte koerswijziging. ‘En vooral meer de muziek uit mijn eigen jeugd.’

En daar voelt Bridges, wiens carrière vier jaar geleden begon in Fort Worth, Texas, zich ook beter bij thuis. ‘Om eerlijk te zijn: ik kende Sam Cooke, Otis Redding en die andere grote soulzangers van weleer helemaal niet toen ik begon. Als kind in Fort Worth was ik verslingerd aan Michael Jackson en wilde ik zijn moonwalk-dansje leren. R. Kelly, Usher en Ginuwine waren mijn helden.’

Van Ginuwine zingt Bridges in Londen de hit Pony (1996), een pakkend liedje met een stuwende hiphop-beat waarmee hij het gemengde publiek in Camden  verrast. ‘Ik zag dat ik iets losmaakte dat me met liedjes van Coming Home minder goed lukte.’

White Denim

Niet dat Bridges ontevreden is over dat eerste album uit 2015. Hij is er trots op, en helemaal als hij zich realiseert hoe hij nog maar kort geleden in Fort Worth een baantje als bordenwasser had om zijn moeder en zusje te onderhouden.

‘Ik werd ontdekt op een open podium. Ik zong er oude country en folkliedjes, zoals iedereen. Ik raakte er in gesprek met Texaanse rockers die vonden dat ik er geweldig uitzag en vast ook een prachtige soulstem had. Kon ik daar niet wat meer mee doen? Ik moest maar eens in hun studio langskomen.’

Die rockers waren Austin Jenkins en Josh Block uit de indie-gitaarband White Denim. Bridges ging naar hun Niles City Sound, niet ver van waar hij woonde. ‘Ze namen me  onder hun hoede en lieten me van alles horen. Rockbands als de Rolling Stones en soul van Otis Redding, Marvin Gaye en Sam Cooke. Ik kende het allemaal niet, maar vond het prachtig.’

Voorzichtig maakte Bridges de mannen duidelijk dat hij ook wel eens geprobeerd had liedjes te schrijven. ‘Daar konden ze wel wat mee, en zo gingen we aan de slag. Voor ik het wist had ik een platendeal en ging mijn leven op de schop.’

Het verbaast niet dat velen iets in Bridges zagen. De 28-jarige zanger heeft een innemend gezicht, gaat goed gekleed en kent de juiste danspasjes, en bezit bovenal een honingzoete stem, die op de beste momenten werkelijk aan Sam Cooke doet denken.

‘Ik werd als een nieuw soulfenomeen gepresenteerd, iemand die in het kielzog van Charles Bradley en Sharon Jones klassieke soul weer actueel kon maken. Maar eigenlijk kon mijn stem dat niet aan en voelde het niet helemaal goed. Ik had soms het idee een act op te voeren, ik was mezelf niet.’

Nieuwe soulster

Desondanks at het publiek uit zijn hand. Zijn debuutalbum Coming Home werd voorjaar 2015 overladen met goede kritieken en bracht hem onder meer naar het Rotterdamse North Sea Jazz Festival. ‘Ik was daar bloednerveus, maar het publiek sleurde me door het optreden, zoals overal in Europa.’

Met Bridges was een nieuwe soulster gearriveerd, was de algemene opinie. Een beetje verlegen leek hij aanvankelijk wel. ‘Ik  groeide gaandeweg in mijn rol, durfde vaker in het publiek te kijken en ging ook wat danspasjes proberen.’

Ondertussen werkte hij aan nieuw materiaal. ‘Het ging allemaal geweldig dacht ik, totdat ik dus op dat festival in Philadelphia stond. Ik kreeg in de periode daarna gelukkig steun van diverse collega’s. Een bevriende artiest als Nick Waterhouse zag aan me dat ik me niet lekker voelde en vond dat ik meer moest zingen waar ik zelf achterstond. En dat sterkte me. Want Nick is zelf iemand die niets liever doet dan stokoude r&b analyseren om zich de muziek eigen te maken. Als zo iemand mij adviseert een andere weg in te slaan, luister ik daarnaar.’

Zijn oude mentoren Austin Jenkins en Joshua Block voelden dat Bridges niet aan de smachtende retrosoul moest blijven hangen en adviseerden hun protegé om in een andere omgeving te gaan schrijven en opnemen. ‘In Los Angeles voelde het voor mij meteen vanzelfsprekend om aan een ander soort geluid te werken.’

Jarennegentiggevoel

Nieuwe nummers als Beyond en Bad Bad News kregen bijna vanzelf een jarennegentiggevoel, zegt Bridges. Zijn stem wordt op de plaat nu en dan digitaal gemanipuleerd, maar live houdt hij vast aan een wat robuuster geluid. Wel met meer synthesizers dan piano, maar zonder stemvervormers.

‘Dat is me nog een stap te ver. Op plaat vind ik het wel werken, maar live durf ik dat nog niet aan.’ Een kwestie van tijd, wellicht. Het roer omgooien was moeilijker dan hij gedacht had. Allereerst vanwege de angst zijn publiek van zich te vervreemden. En het blijkt nog niet mee te vallen het soort liedjes te schrijven waarmee hij zijn zwarte generatiegenoten kan overtuigen.

‘Ik ben het vak nog aan het leren. Het liefst zou ik alles anders doen, maar dat lukt me nog niet. Ik heb het liedjesschrijven pas een paar jaar onder de knie. Dat kan ik het best op de klassieke manier. Couplet, refrein, brug. Daar hoort ook een wat ouderwets geluid bij.’

Nog wel. Maar het zijn de liedjes waarin Bridges op Good Thing van het retro-geluid loskomt die het beste werken. Nog altijd hoor je in Bad Bad News een magistrale stem, maar die durft nu ook uit te wijken naar onbekend terrein, wat onderstreept wordt door een fraai jazzgitaartje.

‘Het is een beginnetje. Maar het moest echt anders. Of had ik nog langer Sam Cooke moeten blijven?’

Leon Bridges: Good Thing. Sony Music.

Leon Bridges speelt deze zomer op de festivals Down The Rabbit Hole en North Sea Jazz en 1 november in AFAS Live.

Obama

Barack Obama was een van de eerste fans van Leon Bridges. In 2016 nodigde de Amerikaanse president hem samen met onder anderen Stevie Wonder uit te komen zingen op zijn verjaardagsfeestje. Bridges vond dit uitermate cool en liet zich ook niet door de grotere beroemdheden intimideren.

‘Obama vertelde me een groot fan van mijn liedje Smooth Sailin’ te zijn. Maar hij adviseerde me wel om mijn stem niet te glad te laten strijken. Juist dat rauwe vond hij zo mooi. Daar moest ik niks meer aan doen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.