Leon Bridges is net weer iets anders en toch erg fraai

De 25-jarige Leon Bridges wist eigenlijk niet zo goed wat hij aan moest met zijn muzikale gevoel. Hij groeide op met hiphop en r&b in Fort Worth, Texas, hield van dansen, maar een nieuwe Usher leek wat te hoog gegrepen. Hij volgde dans- en choreografielessen, maar raakte uiteindelijk toch vooral enthousiast door het componeren van liedjes.

Liedjes die erg tegen de klassieke soul van Sam Cooke en Otis Redding aanleunen, al zou Bridges de eerste zijn om toe te geven dat zijn stem niet aan die van deze legenden kan tippen.

Wat hij nog nodig had, was een meer eigen geluid. Hulp in dat opzicht kwam van twee leden van rockband White Denim, die samen met Bridges aan de slag gingen.

Leon Bridges. Beeld .

Compacte liedjes

Coming Home, Bridges' debuutalbum, klinkt fraai. Compacte liedjes waarin hij zijn stem voortdurend inhoudt. Geen enkel soulgilletje dat tegenwoordig zo gebruikelijk is (zie Charles Bradley). Bridges blijft gecontroleerd, beheerst zingen. De meeste kleur en variatie komt van het brede palet dat de jongens van White Denim (nu Niles City Sound geheten) tot hun beschikking hebben.

Leon Bridges heeft een grote, vol klinkende band, met blazers en een doowopkoortje, en die is door het productieteam van het album mooi ruimtelijk, met een beetje galm vastgelegd.

Na Benjamin Booker en Curtis Harding is Leon Bridges er ook een die klassieke soul en rhythm & blues prefereert boven een modern geluid. Net weer iets anders (meer buigend naar gospel en southern soul) en toch weer erg fraai.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden