TV-recensie kerst-tv

Lenie Blok prikte dwars door het voorspelbare format heen en was daarmee de leukste kerstverrassing dit jaar

Met Kerst laten tv-makers traditiegetrouw hartewensen in vervulling gaan. Soms komen ze alleen nét aan de late kant.

Het is makkelijk om cynisch te doen over de schmalz die het televisieaanbod dezer dagen domineert, maar ik zie kerst-tv juist als een belangrijk, zuiverend ritueel: de jaarlijkse tranentraditie. Neem bijvoorbeeld de wensprogramma's, een vast kerstonderdeel waarbij je je even kunt wentelen in de warme, troostrijke gedachte dat gewone Nederlanders worden beloond voor hun gewoonheid en dat langgekoesterde dromen uitkomen. Wens-tv draait, net als kerst zelf, om een zekere voorspelbaarheid met een piepklein, beheersbaar verrassingselement onder de boom.

Zo kon de kerstkijker zondagavond de sluizen vast openzetten op Nederland 2 bij Joris’ Kerstboom en de kerstuitzending van Max Maakt Mogelijk. In Joris’ Kerstboom is Tamara te zien, een ondernemende dame met een verstandelijke beperking, die zich vorig jaar in dat programma een vriend wenste. ‘Ik hoop het echt voor mij’, zei Tamara toen en zie, daar staat ze bij de boom met vriend. Eerder op de avond vloeien de tranen ook al, als bij Max de Rolantino’s komen optreden, een Schiedams gezelschap van musici met een beperking. Frans Bauer, want zo is-ie, komt als verrassing een deuntje meezingen.

Maar helaas voor de makers: wens-tv kan ook onvoorspelbaar zijn. Als presentator Jan Slagter bij Lenie Blok in woonzorgcentrum Uiterjoon in Scheveningen komt, bijvoorbeeld. Slagter in de voice-over: ‘Lenie is 95 jaar oud en heeft maar één wens: optreden met een bekende zanger.’ Slagter tegen Blok: ‘Uw dochter heeft ons verteld dat u zo graag zingt.’ Blok, in roze breisels en parels gestoken, antwoordt vanuit haar leunstoel: ‘Nou, dat wordt een beetje minder natuurlijk. Ik ben 95.’ Maar zingen met Marco Bakker, vraagt Slagter, dat is toch wel Bloks ultieme wens? ‘Dat was toen, hoor’, zegt Blok.

Pardon? Was de wens inmiddels ontwensd? Je ziet het de regisseur al zeggen: ‘Cut, inpakken en wegwezen hier jongens. Zo kunnen we geen kerst-tv maken.’ Vlug haalt Slagter de iPad tevoorschijn waarop Marco Bakker vertelt dat het hem enig lijkt om met Lenie een kerstliedje te zingen. Onwillekeurig denk ik aan Waar kan ik je ’s nachts voor wakker maken van Bart de Graaff, waarin hij middenin de nacht chagrijnige mensen wekte voor iets waarvan ze ooit hadden verklaard dat ze daar altijd voor konden worden gewekt.

Het is oppassen wat je allemaal roept in je levensdagen, want voor je het weet draait er een camerateam voor je neus en moet je optreden in Theater de Bussel in Oosterhout.

Want daar zit Lenie Blok even later toch maar mooi, op het podium naast Marco Bakker. En zingen doet ze, In Excelsis Deo. Of zij ervan in excelsis raakte? Ach, ‘zelf vond ik het heerlijk, hoor’.

‘Dat was uw wens, hè?’, houdt Slagter zijn tv-hoepel nog eens omhoog. ‘Nou, dat was 50 jaar geleden’, zegt Lenie weer.

‘Nou ja, maar goed’, besluit Slagter. ‘U bent nooit te oud. Geef haar een groot applaus!’ Inderdaad: voor zingen was ze niet te oud, maar om zo kranig weerstand te bieden aan andermans verwachtingen, daarvoor was ze misschien pas net oud genoeg. Lenie Blok prikte dwars door het voorspelbare format heen en was daarmee de leukste kerstverrassing van dit weekend. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden