Pics Lena Dunham

Lena Dunham schrijft het scenario voor een film over een Syrische vluchtelinge. Schande! Of niet?

Floortje Smit, filmrecensente, werpt haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.

Lena Dunham Beeld Getty Images

Arme Lena Dunham. Ooit was ze iedereens favoriete millennial-feministe. De vrouw die in televisieserie Girls zichzelf ongegeneerd in haar onvolmaakte nakie durfde te tonen. De Jeanne d’Arc die ten strijde trok tegen body- en slutshaming.

Maar nu vindt iedereen haar ‘irritant’. Na een serie onhandige opmerkingen en verontschuldigingen – google ‘Lena Dunham Apologizes’  kan ze niets meer goed doen.

Neem haar nieuwe baan, waar ze trots over twitterde. Ze is door Steven Spielberg en J.J. Abrams gevraagd het scenario te schrijven voor een film over een Syrische vluchtelinge die een schipbreuk op de Middellandse Zee wist te overleven. Het is een adaptatie van het boek A Hope More Powerful Than the Sea van Melissa Fleming, hoofd communicatie van de VN-vluchtelingenorganisatie.

Een belangwekkend verhaal bewerken tot film: wat kan daar mis mee kan zijn? Nou, waarom schrijft een Syrische vluchtelinge dat scenario niet, vroegen mensen zich af op Twitter. Dunham, met al haar diversiteitspraatjes, had op zijn minst een vrouw afkomstig uit het Midden-Oosten een podium moeten bieden.

Beetje rare redenering, want op het moment dat ze ervan afstapt is het niet meer haar podium. En ze is geen producent. Toch richtten de pijlen zich niet op Spielberg of Abrams.

Of, nou ja, pijlen. Aan de retweets te zien zijn er een paar honderd mensen boos op Twitter. Maar dat media het nieuws over de #ophef meldden, is veelzeggend. Wie welke verhalen precies mag vertellen en waarom  het is een populair onderwerp binnen het filmnieuws.

Consensus is er over witte acteurs die zwarte mensen spelen, of Scarlett Johansson die een Japanse wil zijn. Mag niet. Maar daarna wordt het ingewikkelder. Mag een niet-blinde dan wel een blinde spelen, zoals Jamie Foxx deed in Ray? Mag Joaquin Phoenix een man in een rolstoel zijn in Don’t Worry, He Won’t Get Far on Foot? Mag een jongen als Victor Polster in Girl een transgender spelen?  ‘Het hangt ervan af’ is inmiddels gediskwalificeerd als antwoord.

En als je  achter de schermen kijkt, wordt het helemaal onoverzichtelijk. Als Lena Dunham geen verhaal over Syriërs mag bewerken, wat moeten we dan met Angelina Jolies films over Cambodja of over voormalig Joegoslavië? Had iemand anders een dure film van de grond kunnen krijgen over verkrachting als oorlogsmisdaad?

En Brad Pitt dan, die met zijn productiehuis achter films zit als 12 Years a Slave, Selma en Moonlight? Hij wordt geprezen omdat hij de diversiteit bevordert, maar met Dunham in het achterhoofd kan de advocaat van de duivel beweren dat hij verdient aan zwarte verhalen.

Dit is  voorlopig toch zeker  het probleem: als witte mensen in Hollywood alleen witte verhalen mogen vertellen, blijven er veel verhalen over die níét worden verteld. En wilde iedereen niet juist anders?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.