Lekker trommelen Slagerij van Kampen haalt inspiratie uit Afrika

Op het moment dat een drumband de school binnenmarcheerde, was Willem van Kruysdijk verkocht. Hij moest drummer worden. Na een optreden van de Royal Drummers Of Burundi wist hij hóe hij wilde drummen....

ZE ZIJN buitenbeentjes in de slagwerkwereld, waar een beetje raar tegen Slagerij van Kampen wordt aangekeken. 'Als punks, verstand op nul en beuken maar'.

Willem van Kruysdijk en Mies Wilbrink, het duo dat de spil vormt van de Eindhovense percussiegroep kan er om lachen. Ze geven toe niet te streven naar een virtuoos vertoon van technische vaardigheid. 'Wij proberen juist heel natural te zijn'.

'Lekker trommelen', zo luidt, kort maar krachtig, de muzikale filosofie van Slagerij van Kampen. Het is een aanpak die de groep opmerkelijk veel succes heeft gebracht: lange tournees, uitverkochte theaters en een gezonde plaatverkoop, die zelfs een contract met een grote platenmaatschappij heeft opgeleverd.

Het deze week verschenen zevende album Door is de eerste cd bij Sony. 'Als je internationaal iets wilt bereiken, heb je toch een major nodig', zegt Willem van Kruysdijk. 'In het buitenland zijn we steeds goed ontvangen, maar dat kreeg dan geen vervolg omdat onze cd's daar niet verkrijgbaar waren.'

Vaker spelen in het buitenland zou mooi zijn. Al was het maar omdat Slagerij van Kampen - vijftien jaar begonnen als 'postpunk-groep' ('helemaal in het zwart, heel streng') - in bijna alle zalen en zaaltjes heeft opgetreden die Nederland telt. Het is een van de meest spelende live-bands en iedereen die de percussiegroep nooit live heeft gezien, kent hem wel van een tv-spotje voor Nationale Nederlanden.

Toch is het succes niet uit de lucht komen vallen, zegt Van Kruysdijk. 'Wij zijn al vijftien jaar gestaag aan het groeien, en dat gaat nog steeds door.'

Zes jaar geleden, na de cd A long walk on a short pier, is de groep voor het eerst de schouwburgen ingegaan - in die tijd geen gebruikelijke stap voor een band die naam had gemaakt in het circuit van jongerencentra. Maar vooral de werktijden, vroeger in de avond spelen, bevielen goed, zegt Van Kruysdijk. 'En ook de ruimte en mogelijkheid die je had om de boel visueel aan te kleden.' Wel vindt hij het clubcircuit gezelliger dan de theaters. 'Omdat het publiek staat, en er gedanst kan worden.'

Het idee voor een percussiegroep was een oude droom van Willem van Kruysdijk, die als 'klein jongetje op de kostschool' voor het eerst werd getroffen door de power van slaginstrumenten, toen een drumband op een dag de grote hal van de school binnenmarcheerde. 'Ik weet niet wat er met me gebeurde, maar het ging helemaal door me heen. Die trommels maakten een enorme indruk op me. Vanaf dat moment was ik altijd aan het slaan en trommelen.'

Hij kreeg een drumstel van zijn vader, speelde in een bandje, en zag vervolgens een film over de Afrikaanse Royal Drummers of Burundi. 'Toen ik dat zag, kreeg ik weer datzelfde gevoel als in die hal op de kostschool. Dat was wat ik wilde.'

Hij was twintig toen hij Santana zag optreden op het popfestival in Kralingen. 'Dat vond ik goed, maar de percussie was ook daar een toegevoegd element, de gitaar speelde de hoofdrol.' Zelf wilde hij met zijn muziek nog een flinke stap verder gaan, maar een eerste poging om een slagwerkgroep van de grond te krijgen, liep op niets uit. De basis voor Slagerij van Kampen werd pas gelegd, toen hij Mies Wilbrink ontmoette.

Wilbrink: 'Wat Willem doet is heel aanstekelijk. Hij drumt de hele dag, dan moet je gewoon meedoen. Ik heb heel veel gestudeerd, heb hard moeten werken om dat ook zo te kunnen.'

Met een vriendin van Wilbrink en een vriend van Van Kruysdijk ging het duo aan de slag met een bewerking van 'dat stuk van de Royal Drummers Of Burundi'. Het gelegenheidsoptreden, waarvoor groep zijn naam ontleende aan de slagerij (van Kampen) uit de boeken van Kuifje, werd zo'n succes, dat de groep besloot om door te gaan.

'Onze manier van werken is al die jaren nauwelijks veranderd', zegt Van Kruysdijk. 'Zo'n opbouw als van dat Burundi-stuk hanteren we nog steeds. Niet te ingewikkeld, zodat het publiek het kan volgen. Je moet communiceren als je muziek maakt. Het gaat er om dat de muziek overkomt.'

Die kwaliteit vindt de groep vooral in de niet-Westerse percussie-muziek. Wilbrink: 'Wat wij doen bevat elementen van muziek uit alle delen van de wereld. We luisteren veel naar drummuziek uit verschillende culturen. Wat ons dan altijd opvalt is het niet-geconstrueerde, niet-bedachte karakter. Het is heel natuurlijk vergeleken bij de Westerse conservatoriumtraditie.'

Toch vertellen de cd's die de groep tot nu toe maakte, niet het hele verhaal. Slagerij van Kampen is een groep die men live moet zien, vindt Wilbrink. 'Een mooi plaatje om naar te kijken.'

Ook de evenwichtige samenstelling van de groep, twee vrouwen en twee mannen, is een visuele troef, denkt van Kruysdijk. 'Vooral vrouwen reageren er enthousiast op dat er twee vrouwen op het podium staan. Zo van: die doen dat toch ook maar.'

WEL moeten hier en daar nog wat vooroordelen uit de weg geruimd worden, grinnikt Wilbrink. 'De Tambours du Bronx zeiden tegen me: ''Dat kan jij niet wat wij hier staan te doen.'' Maar nadat de Franse percussionisten een optreden van Slagerij van Kampen hadden gezien, moesten ze hen ongelijk toegeven.

Ook Afrikaanse groepen reageren positief op de aanpak van die vier Nederlanders, al is men soms verbaasd dat het repertoire volledig instrumentaal is. Van Kruysdijk: 'Afrikaanse bands met alleen drums zie je bijna niet. Bij de Burundi dan toevallig wel, maar de meeste stammen gebruiken drums om op te dansen of een ritueel uit te voeren, maar daar is eigenlijk altijd zang bij.'

Afrika mag een belangrijke inspiratiebron zijn, de spirituele kant van de percussiekunst, die bijvoorbeeld veel aandacht krijgt in de new age-getinte drummuziek van Grateful Dead-drummer Mickey Hart, doet Slagerij van Kampen niet zo veel. 'Op het Internet wordt er in percussiekringen veel over gesproken, dus we komen het wel tegen', zegt van Kruysdijk. 'Maar wij zijn daar helemaal niet mee bezig. Slagerij van Kampen is gewoon een club mensen die het hartstikke lekker vindt om op trommels te spelen.'

Slagerij van Kampen treedt op 22 oktober op in Sittard (Schouwbrug), 24 oktober in Dinxperlo (Achterhoek Arena), 1 november in Bussum (Opsessie), 2 november in Utrecht (Tivoli).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden