Lekker rommelige verkleedpartijen en originele muziekinstrumenten

Met hulp van rijmend spreekgezang ontdooien opa en kleinkind.

Beeld Stephan van Hesteren

Ze zijn echt familie en staan voor het eerst samen op het podium in een jeugdvoorstelling: René Groothof en zijn dochter Lisa . Het is dus best grappig dat Lisa, onder meer actief bij BonteHond en Het Houten Huis, bij aanvang haar slapende vader probeert te wekken met 'Nou, opa!', op vol volume. Ze spelen in Opa, waarom zijn er meer vragen dan antwoorden? een nurkse grootvader en een hyperactieve kleindochter die tijdens een skivakantie van Cindy's ouders een week tot elkaar zijn veroordeeld. Opa mist fut, want oma is net dood en Cindy was liever de bergen ingegaan. Maar natuurlijk ontdooien beiden en trekken ze naar elkaar toe, met hulp van lekker rommelige verkleedpartijen, rijmend spreekgezang en originele muziekinstrumenten, zoals een trommelend 'leger' van roffelende houtjes, een knallende stofzuiger en een ritselend droogboeket (als grafstuk). Wanneer het klassieke schoonmaakapparaat door beiden ten grave wordt gedragen, voel je dat hier de teraardebestelling van oma dunnetjes wordt overgedaan, maar dan vrolijk,want er kan weer gelachen worden.

De hele voorstelling ademt een terloopsheid alsof vader en dochter thuis, tussen fauteuil en rommelkist grappige dialogen improviseren met taalspelletjes en filosofische inslag: 'Wie is ouder, opa of zijn stok? Past mijn voet in elke sok? Moet vies water ook in bad? En hoeveel kanten heeft een ballon?'

In werkelijkheid bewerkte Don Duyn een veertig jaar oud, Engels prentenboek van Kenneth Mahood. De bejaarde cartoonist (84) vloog voor de première speciaal naar De Krakeling in Amsterdam; hij had zelf nog maar één verkreukeld exemplaar in bezit. En nu zag hij al zijn Britse spitsvondigheden op ritmische rapmuziek gezet door Mareike Lenz en vertolkt door de jonge muzikanten Eric Magnée en Willem de Booij, op elektrische gitaar, bas, trommel en klassiek tafelfharmonium.

De songs zijn wel even wennen: zang is niet de sterkste kant van de mimisch ingestelde Groothofjes. Een extra zangles zou niet overbodig zijn geweest, denk je in het begin. Maar wanneer de legerhelmen, pilotenmutsen, soeppannen en carnavalshoeden uit de verkleedkist te voorschijn piepen en voor hilarische papegaaiduetten zorgen, bemerk je dat juist deze familiaire amicaliteit, geregisseerd door Aike Dirkzwager, de kracht is van Opa, waarom zijn er meer vragen dan antwoorden?. En natuurlijk de niet te stuiten reeks vragen ('Wat tellen schapen als zij willen slapen?').

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden