Lekker mensen kijken op het strand

Bruine benen, jengelende kinderen, Coronaatje erbij: Stephanie Hoogenberk ging op het terras zitten bij drie strandtenten en geeft een sfeerimpressie.

Beeld Claudie de Cleen

Strijk neer bij Breakers Beach House in Noordwijk aan Zee, waar niemand teenslippers draagt en de auteur bíjna gratis koffie krijgt.

De interieurontwerper koos voor wit, beige en antraciet. Boven de openhaard hangt het gewei van een eland. Buiten staan - tussen de rieten fauteuils en rieten loungebanken - palmbomen in houten bakken. Rond oktober worden die met een takel-wagentje over het terras getild en in het binnenzwembad van het bijbe-horende Hotel Huis ter Duin gezet, anders overleven ze de winter niet.

Mensen groeten elkaar als ze het terras op lopen met een klein knikje of 'hallo'.

Aan een tafel zitten twee kinderen, een jonge, Aziatische moeder en een oudere, Europese vader in een donkerblauw gilet over een lichtblauwe blouse. Zijn moeder en haar verpleegster ernaast. Ze zijn pas compleet als een 60-jarige vrouw komt aanlopen met een derde, Aziatisch ogend kleintje aan de hand. Ze sluit zich aan bij het gezelschap en zegt: 'She fell out of bed last night.' De vader kijkt over zijn leesbril heen. Goh, wat vervelend. Het meisje krijgt een aai over haar bol. Hij leest verder in de The Financial Times.

Een blonde ober in een witte blouse en een lang, zwart schort komt naar ons toe en vraagt of hij ons, mijn moeder en mij, een kop koffie mag aanbieden.

We kijken hem vragend aan, we hebben net een glas witte wijn voor ons.

Hij mag het aanbieden van de eigenaar.

'En je hebt de goede tafel voor je?'

'Honderd procent zeker weten.'

We slaan zijn aanbod af, maar willen graag weten wat de reden is. De jongen loopt naar binnen. Misschien weet de eigenaar op de een of andere manier dat ik een stukje schrijf voor de krant, zeg ik tegen mijn moeder, en word ik eindelijk eens in de watten gelegd. Ze glundert bij het idee.

De jongen komt weer terug, op de wangen een flinke rode blos.

'Ik heb me toch vergist, sorry.' De rest van de middag durft hij ons niet meer uit zichzelf te benaderen om te vragen of we nog iets willen drinken. Daarvoor is er te veel gebeurd.

Opvallend is dat niemand teenslippers draagt. Een ontbloot bovenlijf is verboden op het terras. Kokosolie op blote lichamen geeft ook venijnige vlekken in de kussens.

In de loungebank tegenover ons gaat een stel zitten. De vrouw merkt op dat haar man verkleurd is in zijn nek. Ze bedoelt verbrand. Ze duwt er een paar keer op. De man mompelt iets. Als de ober komt, vraagt de vrouw: 'Hebben jullie Liefmans?' Nee. 'Lindemans Kriek dan?' Ook niet. 'Doe dan maar een port. Ik wilde voorzichtig beginnen, maar dat gaat blijkbaar niet.' Daarna de vraag om een bakje olijven. Hebben ze ook niet. 'Jullie hebben wel weinig, zeg.'

Een andere ober loopt voorbij met frikadelletjes speciaal. Dat hebben ze wel. 'Gétverderrie', zegt de vrouw. Ze steekt een dunne sigaar op, neemt haar port bij het pootje en houdt hem omhoog om met haar man te proosten. 'Op de 27 jaar, schat!' Ze zegt het hard, zodat het hele terras het kan horen. Het betreft hier een goed huwelijk. Even later pakt ze haar telefoon. 'Ik bel jou om je even jaloers te maken. We zitten in Noordwijk op het strand, 24 graden, hartstikke warm. En papa en ik zitten al aan de port. Althans, ik. Papa drinkt bier. Het slechte nieuws is dat Irma maandag niet kan, dus dat is mooi K-U-T. Ze kan bij vrienden logeren in Zeeland; het geld groeit haar natuurlijk niet op de rug.'

Tegen haar man, nadat ze heeft opgehangen, maar meer voor ons: 'Daar kom ik toch niet over uit, dat Irma zes jaar bij die man is gebleven.' Haar man humt, een tegengeluid komt er niet.

Naast ons zit een mannelijk stel. De een - witte tennispolo van Fred Perry, witte linnen broek - leest een who-dunit van Agatha Christie. Zijn vriend - Moszkowicz-haar, rode broek, witte polo met krokodil, blote voeten in mocassins - zit ernaast met een wijnkoeler. Hij zit om een praatje verlegen. Wijzend op de krant op tafel: 'Onze Vlaamse Gazet is erg, maar jullie Telegraaf, zeg. Foei-foei-foei.' Hij blijkt kapper in Antwerpen en komt hier al zeventien jaar.

Even later pakt ook hij de telefoon en belt een vriend. De vriend neemt niet op, maar belt een minuut later terug. 'Wa waart gij aan het doen da ge nie afpakte?', vraagt hij. 'Zeg luister 'ns. Het is hier práchtig weer. De lucht is strakblauw. Regent het nog steeds in Antwerpen?'

Beeld Claudie de Cleen
Beeld Claudie de Cleen

door naar beachclub leef in kijkduin, waar je op het hart wordt gedrukt 'vandaag' te leven en waar ingrid de meiden vertelt over haar sabbatical in sri lanka.

Bij Beachclub LEEF hangen drie bordjes getrapt onder elkaar met de tekst: 'Herinner je gister, droom van morgen, maar leef vandaag.' Buiten staan lichthouten banken met paarse en turquoise kussens, Coca Cola Zero-parasols en houten tafels met een whitewashlaagje. Op de tafels Parlour-palmpjes in oranje potjes en gevlochten rieten kaarshouders. Op de website staat: 'U kunt net zolang doortafelen totdat u helemaal vol zit.' Echt mindful.

Het is rustig bij LEEF.

Op het terras zitten vijf vrouwen van begin 50 aan een tafel tegenover elkaar. Ze willen een middag 'uitwaaien'. Drie van de vijf dragen felgekleurde Nike-schoenen met een witte zool onder een driekwart joggingbroek. Twee hebben een rugzakje. Er ontbreekt iemand: Ingrid. Zij komt een kwartier later. 'Hi girls!', zegt Ingrid tegen de groep. En: 'Ik doe even zo!' Ze maakt een ronde zwaai met haar hand. Anders moet ze over de bank heen klimmen om ze allemaal te kussen. Geschater van blijdschap en veel 'wat-onwijs-gezellig-dat-je-er-bent's. Eentje wrijft over Ingrids rug. 'Kom lekker zitten, meis.'

Ingrid doet haar lichtroze regenjas weifelend uit. Kan het?

'Als je uit de wind zit, is het echt warm', moedigt eentje haar aan.

Iets verderop loopt een man met een 1-jarig kind tussen zijn benen. Hij draagt een openhangende spijkerblouse over een bedrukt T-shirt, in zijn gympen witte halfsokjes. Met hoge stem praat hij tegen zijn dochter. 'Laat die sigaret maar liggen, Lieke, daarvoor ben je nog veel te jong.' Hij zoekt lachend oogcontact met zijn publiek, maar niemand is vertederd.

Ingrid is inmiddels tegen de meiden aan het vertellen dat ze naar Sri Lanka gaat voor een sabbatical van drie maanden. Iets met ayurveda en yoga. Het lijkt haar zó lekker eens te ervaren hoe het is zonder deadlines. Ze steekt haar tong uit als teken van uitputting. Als zzp'er ben je nooit écht vrij.

'Knap dat je het gaat doen', zegt er een. De anderen knikken. Heel misschien gaat ze ook nog naar Cambodja als ze toch in die contreien is. Een wat verlegen type uit het gezelschap steekt gekscherend haar vinger omhoog. 'Zou je mij heel misschien willen laten weten als je naar Cambodja gaat? Dan kom ik misschien wel een weekje langs, ik wil daar echt al heel lang naartoe.' Ze krijgt rode plekken in haar nek door haar assertieve vraag. Ingrid zegt: 'Zal ik doen, maar ik weet het nog niet precies, hoor, hoe het er allemaal uit gaat zien.' Cambodja wordt thuis direct van het lijstje geschrapt.

De man met de openhangende spijkerblouse heeft zijn kind in een kinderstoeltje bij zijn vriendin aan tafel gezet. Hij heeft een omelet besteld, zij een broodje tonijn. Beide geserveerd op een broodplankje. Halverwege wisselen ze de plankjes om: de vriendin krijgt de omelet, hij het broodje tonijn. Een vernuftig systeem voor de vrouw met keuzestress en de man zonder ruggengraat; een beetje man wil niet delen.

In een uithoek van het terras vieren drie vriendinnen van rond de 20 hun vrije dag met een icetea. Aan het aanpalende tafeltje een meneer in een Human Nature-fleecepully achter een glas Leffe Blond met een boek in zijn hand. Hij zal aan het eind van de middag geen letter hebben gelezen: te veel afleiding. Lezen op het strand is lastig. Voor je het weet, is iemand voor je neus met een parasol aan het hannesen of zijn kind aan het opvoeden, en weg is je aandachtsspanne.

Ingrid is inmiddels met twee vrouwen op blote voeten naar de zee gelopen, de broeken tot boven de knieën opgerold, de kuiten nog wit.

Een van de overgebleven vrouwen zegt dat ze zin heeft in een glas wijn. De anderen schateren. 'Jij bent echt erg', lacht iemand. Een ander: 'Er zit een vijf in de klok! Het is vijf over twee.' Opnieuw geschater. Nadat ze zijn uitgelachen, zegt er een: 'Gaaf hoor, Sri Lanka, ik zou het alleen zelf niet zo snel doen.' De anderen schudden hun hoofd. 'Ik vraag me vooral af of ze beseft hoelang drie maanden zijn.'

Beeld Claudie de Cleen

De dag eindigt bij Ubuntu in Zandvoort, waar hippe jonge ouders op sojaboontjes zuigen en hun best doen de 'kids' in toom te houden.

Ruw hout, verroeste kruiwagens als vuurkorf, een grote olijfboom binnen, witte parasols buiten, grijze kussens in houten banken en in de cappuccino een hartje. 'Hipperdepip', zou mijn tante zeggen.

Bij Ubuntu tref je jonge moeders in lange, lichtblauwe blousen met gebruinde, blote benen. Sommigen een witte broek eronder. Het kinderspeelgoed uit de Nijntjewinkel; serene kleuren en eenvoudige voorwerpen. In de ochtend klinkt er rustige jazz, 's middags festivalmuziek. Vrouwen lopen in hun bikinitopje naar de bar om een koffie te bestellen of een servetje te halen. Dat moet allemaal maar kunnen op het strand. Veel geziene kledingstukken bij de mannen: leren motorjacks, T-shirts van Superdry of een effen linnen blouse met de mouwen opgerold. Zowel de man als de vrouw het haar in een knot en zwarte Herschelrugzakken met bruine riempjes. Aan de voeten zwarte Vans met een wit streepje of witte Adidassneakers met een groene hiel. Veel geziene bezigheden: het leegzuigen van groene sojaboontjes en het in toom houden van de 'kids'.

Een 11-jarige jongen in lange zwembroek loopt langs. Tegen zijn zusje: 'Niet doen, Soof, anders gaat papa stressen.' Dit is waar Yvon Jaspers altijd zo bang voor was, kinderen die opgroeien in Amsterdam worden al heel jong streetwise.

Op het terras hangt een houten schommel, op de achtergrond de tekst: Take a walk on the wild side. Een plek waar vrouwen zich om beurten in boomerang-stijl laten vastleggen voor op Instagram. De vingers omhoog als peaceteken. Een symbool dat we ook deze zomer weer veel gaan zien.

Een frêle meisje in een taupekleurig joggingjurkje rent steeds de heuvel af. Haar moeder zegt dat ze bovenop de heuvel moet spelen, anders is ze niet zichtbaar. Als ze toch weer naar beneden rent, wordt ze hardhandig aan haar linkerarm naar boven getrokken. 'Als je niet luistert, krijg je ook geen ijsje.' Het meisje stort zich stil ter aarde. Ze ligt languit in het warme zand. Na tien minuten komt de moeder het goedmaken: 'Zijn we weer vriendjes, Fee?' Fee knikt loom en sip met haar hoofd.

Bij Ubuntu kun je onder aan de heuvel op een bedje liggen. Twee meter naast me ligt een man, zijn hoofd achter een windscherm. Hij leest De Telegraaf en wordt met een waterpistool beschoten door zijn 5-jarige zoon.

'Max, hou 'ns op!' Max schiet ook op langslopende vrouwen en kinderen. De vader moet nu ingrijpen. De man, 1.95 lang, duwt zichzelf van zijn ligbed. Zijn buikvet hangt als een soort schort over zijn zwembroek met schildpadjes. 'Max, kom eens hier.'

Max rent weg. De vader wordt bozer. Als hij Max eindelijk te pakken heeft, haalt hij met zijn hand uit om hem een flinke klets tegen zijn billen te geven, maar ziet dan dat hij twee vrouwelijke toeschouwers heeft: wij. Vriendin E. en ik. Hij besluit er in een split second een stoeipartijtje van te maken. Wel die kletsen op de billen, maar dan lachend. Max kirt het uit van de pret met een 'au-hauw' tussendoor.

Op rechts een vrediger tafereel. Een 40-jarige vrouw staat met de vlakke hand boven haar ogen te wachten op iemand. Twee lege bedjes achter haar. Een vriendin komt aanlopen in een spijkerbroek en mintgroene kimono. Haar schoenen in de hand. 'Hey chica, gezellig man!' Drie kussen.

'Ik had een parkeerplek hier recht boven.'

'Dan heeft het zo moeten zijn', zegt de ander. Twee koude Corona's staan klaar.

Dan op links een wanhopige kreet: 'Maxie, wat doe je nú toch, jongen!' Max heeft een berg zand over zijn vader gekieperd. 'Waarom doe je dit?' Met zijn laatste energie rent hij zijn zoon achterna. Het wordt voor de toeschouwers een bloedstollend kat-en-muisspel rond opgestapelde bedjes, waar de vader met de grootste inspanning niet zo snel omheen kan als Max.

De vader houdt stil: 'Weet je wat er gebeurt als jij je zo blijft gedragen?'

Max schaterend: 'Nou?'

'Dan ga jij vanavond niet mee eten bij Toscanini, jongen.' In een flits grijpt de vader het waterpistool uit handen en schiet ermee op zijn zoon.

Hij wordt begroet door een bekende. 'Hoe is-ie? - 'Ja, lekker, met jou?'

De vader staat wijdbeens in gevechtspositie. 'Just playing around.'

Daarna: 'Het leek me leuk om voor hem een waterpistool te kopen, ik dacht: dan heb je er geen kind aan.'

Op rechts wordt een limoentje de Corona ingedrukt. 'Cheers, chica.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden