Lekker meebrullen met oude hits

Mark Ronson..

Amsterdam De in New York wonend en werkende Brit Mark Ronson maakte vooral naam als producer van onder anderen Lily Allen en Amy Winehouse voordat hij besloot een eigen band te formeren. Eerder dit jaar maakte hij een erg leuke plaat vol feestelijke ska- en soulbewerkingen van britpopklassiekers. En hoewel gastvocalistes als Allen en Winehouse die de plaat naar een hoger plan trokken, Ronson niet vergezellen op zijn tournee, klonk het zondag in een halfvol Paradiso erg feestelijk.

Ronson, zelf vooral actief als bandleider en gitarist, had een puike band om zich heen verzameld met een vurige blazerssectie die instrumentale bewerkingen van hits van Coldplay en Maxïmo Park een soulvolle lading meegaf. Ronson presenteerde het uurtje als een Motown-revue, waarin een rapper, een zanger en een zangeres beurtelings het voortouw namen. Verrassend leuk was de bewerking van You’re All I Need To Get By, die meer trouw was aan de versie van Method Man met Mary J. Blige dan aan het origineel van Marvin Gaye en Tammi Terrell. Ronson gaf vaker blijk van een grote affiniteit met hiphop door bijvoorbeeld een dampende versie van Apache, een van de meest gesampelde breaks ooit. Maar de meegebrachte rapper kwam vaak niet verder dan wat plichtmatig aanzetten tot ‘handen in de lucht’.

En zo haalden eigenlijk alle vocalisten het niveau naar beneden. Daniel Merriweather bleek een weinig stemvaste karaoke-liefhebber, en zangeres Tawiah had de grootse moeite met het op plaat zo zonnige Pretty Green van The Jam.

Dankzij vooral de blazers waren er een paar hoogtepunten te noteren. In Kaiser Chiefs’ Oh My God en Radioheads Just nam het zeer gretig participerende publiek de refreintjes voor zijn rekening, terwijl het geluid van de ontsporende Radiohead-gitaar knap werd gesimuleerd door een saxofoon.

Toch kwam het optreden nooit boven het idee van een avondje gezellig oude hits meebrullen uit. Ronson bewees zich als de ideale kandidaat om Oudejaarsfeestjes op te luisteren, maar ook nooit meer dan dat. Het amusement bleek in de kern niet verschillend van de jaarlijkse Proms-concerten in Ahoy’ waar uitgerangeerde artiesten nog even hun hitjes mogen voordragen. Het materiaal was in Paradiso frisser, het publiek hipper, maar na een uurtje covers, had je toch het idee dat de beoogde Motown-revue vooral was ontaard in een Soundmix Show. Met leuke liedjes, dat dan weer wel.

Gijsbert Kamer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden