LEKKER GEK DOEN MET ACTEURS

Hoe echt is de traan van Monic Hendrickx? Plotseling is die daar, als ze vertelt over toneelgoeroe Peer Mascini, die soms als een vader voor haar was....

Acteren is doen alsof. Of: de waarheid liegen. Een acteur heeft eendubbelzinnige relatie met zijn publiek. Hij probeert het te raken door tesuggereren. Een traan is daartoe een probaat middel, ook als die traan inwerkelijkheid wordt opgewekt door de gedachte aan de dood van pak-'m-beeteen parkiet.

Masterclass, het voor de televisie gemaakte debuut van Hans Teeuwen datnaar de bioscoop is gepromoveerd, gaat over acteren. Min of meer. In depseudo-documentaire komen vooraanstaande acteurs aan het woord over hunsamenwerking met hun grote leraar Peer Mascini (natuurlijk gespeeld door Peer Mascini). Hun herinneringen vormen een rijgdraad door de film waarinverder de strapatsen worden gevolgd van de acteur en toneeldocent PierreBokma, die het initiatief neemt zijn leerlingen bloot te stellen aan depraktijken van goeroe Mascini.

Dat de laatste masterclass van Mascini acht jaar geleden volledig uitde hand liep - een student nam de opdracht zijn persoonlijkheid af tepellen letterlijk, en krabde de huid van zijn lijf - kan Bokma niet vanzijn plan afhouden.

Met een mal uitgangspunt is niets mis. Maar dan moet de malligheid wel boven de leut en de eenduidigheid uitstijgen. Dat is in Masterclass niethet geval. De film is een grote knipoog, en daarmee een gemiste kans. Wanter valt genoeg te verzinnen rondom de tegenpolen waarop acteren stoelt.Iets met de dunne grens tussen echt en onecht, en persoonlijkheid enpersonage. Of iets met de manipulatieve kracht die acteurs hebben - wat nualleen gebeurt in de luttele seconden waarin Hendrickx haar traan laat.

Wat Teeuwen wel doet? Hij laat de acteurs onzin uitkramen overtoneelspelers en hun 'verdiepte ik'. Hij toont hoe Mascini de studententot vernederende oefeningen dwingt. Om te eindigen met een uitzinnigedanspartij in het huis van Mascini.

Masterclass wekt door het bioscooproulement verkeerde verwachtingen.Terwijl de film gewoon is wat hij is: een aardige aflevering in de lowbudget-reeks Lolamoviola, het laboratorium van de VPRO voor beginnendefilmmakers.

Ronald Ockhuysen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden