Column Sylvia Witteman

Leg die ‘ondergrens’-kinderboeken nou maar gewoon op de salontafel

‘Echt goed geschreven kinderboeken zijn er niet heel veel’, zei grotemensen-schrijver Tommy Wieringa. Daar hoorde ik van op, want ik zou deze hele pagina moeiteloos kunnen vullen met titels van ‘echt goed geschreven’ kinderboeken. Wieringa zei nog meer rare dingen; zo blijkt hij sommige kinderboeken voor kinderen te verstoppen. Let wel, het gaat hier niet om Mutter, erzähl von Adolf Hitler, Het groote negerboek of andere volstrekt foute kinderlectuur, nee, het betreft goeiige werkjes als Geronimo Stilton of De gorgels. Die vormen volgens Wieringa ‘de ondergrens’.

Wat bezielt hem? Die boeken zijn voor ontzettend veel kinderen een eerste, aangename kennismaking met het begrip ‘lezen voor je plezier’. Ik moest denken aan mijn vader, indertijd leraar aan het conservatorium: wij mochten van hem niet naar Toppop kijken, want dat was ‘allemaal rommel’. De radio stond bij ons thuis de hele dag op Hilversum 4, klassiek dus, en werd harder gezet bij wat wij, kinderen ‘moeilijke muziek’ noemden: Strawinsky, of erger nog, Stockhausen.

Toen ik een jaar of 12 was, verliet mijn vader zijn gezin. Hilversum 4 ging uit, Toppop aan, en het heeft toen nog zeker tien jaar geduurd voor ik op klassiek gebied iets ‘moeilijkers’ kon verdragen dan Vivaldi. Kortom, Tommy, leg die ‘ondergrens’-kinderboeken nou maar gewoon op de salontafel, anders lezen je kinderen later alleen nog maar Nicci French. Ook prima, ieder zijn meug, maar voor een snob misschien moeilijk te verteren.

A propos kinderboeken: ik kreeg er een in handen dat me in eerste instantie deed denken aan een van mijn lievelingskinderboekenschrijvers, Doctor Seuss. A Child’s First Book of Trump ziet er net zo uit als de Seuss-boeken: paginavullende, aantrekkelijk gekleurde plaatjes met korte, toegankelijke versjes ernaast. Op het omslag staat president Trump afgebeeld als een soort oranje aardappel, met een gezicht waarvan alleen de mond zichtbaar is: de rest wordt bedekt door het kenmerkende gele kapsel. Het boek is opgedragen aan ‘Will en Julia, in de hoop op een stralende, Trumploze toekomst’.

De toon was gezet. Ik kon een zucht niet onderdrukken. Het is chic om een hekel te hebben aan Trump, en het is nóg chiquer om die hekel zo vaak en zo luidkeels mogelijk te etaleren. Toegegeven, Trump ís natuurlijk echt wel iemand om een hekel aan te hebben, maar dat oeverloze bashen wordt enorm vervelend, vooral omdat het vrijwel altijd een gratuite preek voor eigen parochie is.

Zo ook dit kinderboek, al is het eigenlijk geen kinderboek, maar tongue-in-cheek satire voor volwassenen. Het eerste versje luidt als volgt: ‘The beasty is called an American Trump/ Its skin is bright orange, its figure is plump/ its fur so complex, you might get enveloped/ his hands are, sadly, underdeveloped’. Daarbij een plaatje van een professor die met een aanwijsstok achtereenvolgens het haar, het lijf en de ‘onderontwikkelde’ handjes van het oranje ‘Trumpbeestje’ aanwijst.

De rest van het verhaaltje gaat in dezelfde trant verder; het eindigt met de goeie raad aan de lezer om de tv uit te zetten en/of naar Canada te verhuizen. Ook de tv uitzetten is heel chic onder linkse Amerikanen, en verhuizen naar Canada al helemáál.

‘Iemand afkraken op zijn uiterlijk...’, zei mijn zoon, die het boek zag. ‘Je mag mensen niet pesten, maar dus wél als je het niet met ze eens bent? Wat ontzettend fout! Stel je voor dat er indertijd zo’n boek over Obama was verschenen? Dan was er zeker een schandaal van gekomen’.

Die jongen heeft gelijk. Veel Geronimo Stilton gelezen, hè. Daar worden ze slim van.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden