De week in boekenBelangrijkste boeken volgens Bowie

Leesles van David Bowie

Wie David Bowie wil leren kennen, kan zich verdiepen in de tophonderd van boeken die hij samenstelde.

Bowie beval Vladimir Nabokov aan, George Orwell, Anthony Burgess en Dante, nog niet zo verrassend, maar óók Fran Lebowitz, Hart Crane, Frank Edwards en Vance Packard.Beeld Christian Simonpiétri

Een autobiografie, daar moest David Bowie (1947-2016) niet aan denken. De muzikant van de metamorfose, waardoor hij nooit geheel te vangen was, en die bekendstond om zijn belezenheid, wilde graag iets voor zichzelf houden. Bovendien zou het schrijven van een boek van zijn leestijd afgaan. In zijn muziek en zijn uitmonsteringen, en door zijn geraffineerde afwisseling van openbaar en teruggetrokken leven, kon hij precies zoveel uitdrukken als hij wilde prijsgeven. Aan dat precaire evenwicht zou een boek met openhartigheden absoluut afbreuk doen.

Om die reden was het al heel wat, toen Bowie in 2013 aan de grote expositie over zijn leven en werk in het Londense Victoria and Albert Museum, een lijst van honderd boeken bijdroeg die hij beschouwde als de belangrijkste en invloedrijkste. Dus niet zijn favoriete, voegt journalist John O’Connell daar voor de zekerheid aan toe, in zijn aanstekelijke rondgang langs Bowie’s Books, nu verschenen in de vertaling van René van Veen als Bowie’s boekenkast (uitgeverij Orlando; € 23,99).

Honderd titels, uit een bezit van vele duizenden – Bowie nam in 1975 naar een filmset een draagbare bibliotheek van 1.500 boeken mee, keurig op planken gerangschikt in een aantal kisten. En toen hij op zijn 57ste na een hartaanval tien jaar lang in New York bij zijn gezin binnen bleef, kon hij in alle rust flink doorlezen.

Bowie’s boekenkast is hoogst inspirerende lectuur. Hij beval Vladimir Nabokov aan, George Orwell, Anthony Burgess en Dante, nog niet zo verrassend, maar óók Fran Lebowitz, Hart Crane, Frank Edwards en Vance Packard – die wil je meteen lezen, net als de essays van John Cage, of de roman McTeague (1899) van Frank Norris, over een derderangs tandarts die zijn vak had geleerd van een charlatan die, volgens de vertaler, ‘altijd langsging bij de mijn waar zijn overleden vader werkte’; en al schreef Norris een ongewoon boek, die vader werkte daar na zijn dood echt niet meer.

De lijst laat veel van Bowies fascinaties zien, maar door het ontbreken van een toelichting moet O’Connell zelf de verbanden leggen – o ja, The Songlines van Bruce Chatwin, dat zal Bowie hebben gelezen toen hij in Australië de video’s voor Let’s Dance en China Girl opnam. Weten we niet zeker. Blijft gissen en interpreteren.

 Vraag alle grote artiesten om een boeken tophonderd. Dan leren we ze kennen zonder ze te hoeven lastigvallen, doen zelf ontdekkingen, en horen spoedig niemand nog klagen over ontlezing.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden