Komedie

Le vélo de Ghislain Lambert

Een wielerknecht om van te houden

Sommige films wekken geuren op. Le vélo de Ghislain Lambert is zo'n film. Hij ruikt naar menthol-olie, waarmee wielrenners voor de wedstrijd hun benen insmeren. Zodra hoofdpersoon Ghislain zijn rondjes om de kerk rijdt, lijkt in de bioscoop de reuk van menthol zich te verspreiden.

De associatie met geuren is het resultaat van een uitstekende art direction. In Le vélo de Ghislain Lambert ziet alles eruit zoals het er begin jaren zeventig uit moet hebben zien. De katoenen wielershirts, het pils in de bidon, de smoezelige hotelkamers, de dikke sponsorbaas - het is vergeleken met de huidige topsport allemaal nog amateuristisch, ongepolijst en aandoenlijk.

Le vélo de Ghislain Lambert is een quasi-documentaire vertelling over een wielrenner met een beperkt talent. Ghislain ontbeert alles wat tijdgenoot Eddy Merckx wel heeft. Hij is, ondanks de vele trainingsarbeid, geen krachtpatser. Een killersinstinct is hem vreemd. Sluw is hij evenmin. Het duurt niet lang en Ghislain is voor zijn prestaties afhankelijk van dubieuze middelen.
De kwaliteit van deze vermakelijke en ontroerende sportfilm is de wijze waarop sukkelaar Ghislain wordt neergezet; met grote gebaren, soms zelfs karikaturaal, maar nooit belachelijk.

De renner is en blijft een man om van te houden. Stapelverliefd op het eerste leuke meisje dat hij aanspreekt, suïcidaal na een dopingaffaire, en zo blij als een peuter na een overwinning.

Ghislain? Een overwinning? Jazeker: tijdens een tweedaagse koers vertrekt hij op de slotdag enkele uren eerder dan het peleton. Die strategie levert hem een zege op, en een boycot door de collega's. Na die ene beker zit er geen enkele ontsnapping meer in.
Het verhaal van de anti-held is ook het verhaal van een wereld die zijn onschuld verliest. Ghislain Lambert neemt geen genoegen met het anonieme leven in de provincie. Een grote naam wil hij zijn, een man van de wereld. Door iedereen bemind.

De wielrennerij is Ghislains vluchtroute. God noch gebod houdt hem tegen in zijn jacht naar het geluk. Verboden middelen zijn in Ghislains tunnelvisie niets meer dan een noodzakelijk middel om de vlucht naar het meeslepende leven mogelijk te maken, ook al zou hij beter moeten weten: na de allereerste dopingervaring wordt Ghislain ijlend op een brancard afgevoerd.

De Franse regisseur Philippe Harel weet hoe hij een verhaal moet vertellen. Hij ontvouwt het leven van de wielerknecht vooral met sfeerschetsen, die korte dialogen en kleine handelingen bevatten.

Over de breuken in Ghislains leven doet Harel allerminst moeilijk. Een ontslag of een scheiding laat hij niet zien. De wielerploeg is er op een gegeven moment gewoon niet meer, de vrouw verdwijnt uit beeld.

In die anekdotische stijl ontpopt Benoît Poelvoorde (C'est arrivé près de chez vous) zich als een tragikomische acteur van het allerbeste soort. De door hem gespeelde Ghislain Lambert is een typisch geval van een bedremmelde dromer. Zijn hele lijf hunkert naar erkenning, maar één blik in de ogen is voldoende om te weten dat het met hem altijd sukkelen en sappelen zal blijven.
Het is eigenlijk al heel wat dat Ghislain zo dicht bij de kampioenen mag komen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden