Le redoutable overtuigt niet genoeg: de retrostijl is opzichtig en de karakters weinig uitgewerkt

Meestercineast Godard wordt te simpel neergezet als antisociale neuroot. Terwijl de verwijzingen naar Godard-films laten zien dat Hazanavicius hem wél bewondert.

Louis Garrell en Stacy Martin in Le redoutable.

Twee grappen keren steeds terug in La redoutable, rond het roerige huwelijk tussen meestercineast Jean-Luc Godard en de veel jongere actrice Anne Wiazemsky. Tijdens de Parijse studentenprotesten van de jaren zestig wordt Godards bril telkens vertrapt. En overal vragen de mensen hem wanneer hij eindelijk weer films als À bout de souffle (1960) en Le mépris (1963) gaat maken.

De running gags typeren een film waarin Godard (87), toch een van de allergrootste regisseurs ooit, als over het paard getilde, masochistische narcist wordt geportretteerd. Als een man die te antisociaal is om een liefdesrelatie vol te houden, en zich bovendien volledig van zijn publiek isoleert. Wanneer hij studenten toespreekt, kletst Godard (Louis Garrel) vaak maar wat raak. Terwijl de straten van Parijs in een oorlogszone veranderen, laat hij met het marxistisch-maoïstische pamflet La Chinoise (1967) de toeschouwers eerder gapen dan rebelleren. En ook wanneer hij bevriend raakt met de militante filmmaker Jean-Pierre Gorin, verschijnt Godard als de paljas van de Franse cinema.

Le redoutable (***)
Regie: Michel Hazanavicius
Met: Louis Garrel, Stacy Martin, Bérénice Bejo, Micha Lescot, Félix Kysyl
107 min., in 14 zalen.

Goed mogelijk dat alles ging zoals Michel Hazanavicius (The Artist) het laat zien, in zijn bewerking van Wiazemsky's memoires. En toch overtuigt La redoutable niet genoeg. Al wordt de film via de voice-over door Wiazemsky (Stacy Martin) verteld en is het uitdrukkelijk háár verhaal, ze blijft een figuur aan de rand van de gebeurtenissen, in de schaduw van Godard. En hoe akelig overtuigend hoofdrolspeler Louis Garrel ook in diens huid kruipt, tot en met het slissende accent, Godard wordt hier te makkelijk neergezet als een neurotisch typetje wiens worstelingen vaak nauwelijks serieus te nemen zijn. Lastig voorstelbaar dat diezelfde man, voordat hij belandde in een persoonlijke én artistieke crisis, met zijn films volstrekt nieuwe gronden verkende.

Dat Hazanavicius Godards werk wel degelijk hoog heeft zitten, blijkt uit de vorm die hij voor La redoutable koos. Na het zwijgende film-hommage The Artist (2011) blijkt Hazanavicius andermaal een man van de liefdevolle pastiche: voortdurend imiteren de beelden Godard-klassiekers. De gestileerde naaktportretten van Wiazemsky-vertolkster Tracy Martin komen uit Le mépris; de opzettelijk kunstmatig gefilmde autorit uit Pierrot le fou (1965), enzovoort. Regelmatig is het op 35mm gedraaide La redoutable niet van een echte Godard te onderscheiden.

Maar net als de licht karikaturale portrettering van Godard helpen zulke stijltrucs de film eigenlijk niet verder. Integendeel. Het centrale uitgangspunt - wat betekent het om de vrouw te zijn van een groot maar vaak onuitstaanbaar kunstenaar in crisis? - zou met een minder opzichtige retro-stijl en met beter uitgewerkte personages veel krachtiger zijn overgekomen.

Nu lukt dat sporadisch, zoals in de mooi sober gebrachte scène waar het definitief over lijkt tussen Wiazemsky en Godard, en zij zich verslagen in de badkamer van hun hotelsuite terugtrekt. Zo serieus en intiem had La redoutable wel vaker mogen zijn.


In een poging de liefde van zijn leven terug te winnen, schiep cineast Godard revolutionaire cinema

Jean-Luc Godards meesterwerk Vivre sa vie had maar één doel: het terugwinnen van zijn eerste vrouw, Anna Karina. Het was niet gemakkelijk een relatie te hebben met de nouvelle vague-prins. Steeds gebruikte Godard zijn werk weer als uitlaatklep voor zijn huwelijkse frustraties. (+)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden