Review

Le Fidèle overtuigt minder en minder door plottwists

De steeds dramatischere plotwendingen in Le Fidèle overtuigen minder en minder. Adèle Exarchopoulos maakt er het beste van, maar heeft weinig om mee te werken.

Le Fidèle

De openingsscène is prachtig en de allerlaatste scène ook. Daartussenin gaat het op en neer met Le Fidèle, de derde speelfilm van de Belg Michaël Roskam, die zo indrukwekkend is gedebuteerd met het Oscargenomineerde hormonenmaffiadrama Rundskop (2011). Na een Amerikaans avontuur (het matig onthaalde misdaaddrama The Drop) keerde Roskam terug naar België voor wat hij zelf het tweede deel van een misdaadtrilogie noemt. Net als Rundskop draait Le Fidèle om gangsters, maar het milieu is verplaatst: van het Vlaams-Limburgse platteland naar het mondaine Brussel van autoraces en rijke ondernemers.

Opnieuw speelt Matthias Schoenaerts de hoofdrol. Hij is Gino, door zijn vrienden Gigi genoemd. Wanneer hij Bibi (Adèle Exarchopoulos) ontmoet, vertelt hij haar dat hij in auto's handelt: 'Import-export.' Bibi is autocoureur en werkt daarnaast in het bedrijf van haar vader. De twee vallen als een blok voor elkaar.

Le Fidèle (**), drama.
Regie: Michaël R. Roskam
Met: Matthias Schoenaerts, Adèle Exarchopoulos, Eric De Staercke, Nathalie Van Tongelen
130 min., in 27 zalen.

Valse liefde

Liefde speelt een belangrijke rol in Le Fidèle. Gigi en Bibi zijn voor elkaar gemaakt. Ze delen een hang naar spanning; dat Gigi niet eerlijk is over de manier waarop hij aan zijn geld komt, is voor Bibi haast bijzaak. Ze weet het, maar ze weet ook dat ze hem verder kan vertrouwen.

Le Fidèle begint met een flashback naar de jonge Gino, op de vlucht voor zijn agressieve vader en diens valse honden. Het is een scène die zo sterk is, dat hij de rest van de film haast overvleugelt; misschien had Roskam een drama over de jeugd van Gigi moeten maken. In elk geval is duidelijk waaraan de verder zo charmante jongen, eenmaal terechtgekomen in een opvanghuis, zijn foute vrienden en criminele neigingen te danken heeft.

Zwabberen

Dat scenarioschrijvers Thomas Bidegain en Noé Debré eerder samenwerkten met de Franse cineast Jacques Audiard, is duidelijk te merken. Le Fidèle lijkt vooral sterk op De rouille et d'os (2012), waarin Schoenaerts een romantisch duo vormde met Marion Cotillard. Ook dat was een liefdesverhaal met soap-achtige trekken rond een criminele held, maar Roskam weet het minder goed te verkopen dan zijn Franse collega. Na een sterk eerste deel begint Le Fidèle te zwabberen; terwijl een overval vaardig en spectaculair in beeld wordt gebracht, zijn de steeds dramatischer ontwikkelingen rond Bibi een stuk minder overtuigend.

Pijnlijk is vooral dat het karakter en de motieven van Bibi in nevelen gehuld blijven. Adèle Exarchopoulos maakt er het beste van, maar heeft weinig om mee te werken: Bibi's enige taak is het adoreren van Gigi. Tegen het einde, wanneer de plotwendingen steeds bespottelijker worden, heeft Roskam al zijn krediet verspeeld. Tot die mooie slotscène komt, die veel, maar lang niet alles goedmaakt.

Filmoverval

In Le Fidèle wordt er weer eens ouderwets een bank overvallen. Wat maakt een filmoverval een goede filmoverval?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.