Review

Le confessioni is een gebed zonder eind

Regisseur Roberto Andò lijkt de weg kwijt in het deels door hemzelf geschreven scenario van Le confessioni. Le confessioni wil een aanklacht zijn tegen het politieke systeem, waarin de machthebbers van nu vooral marionetten zijn van de wereldeconomie.

Beeld RV

De synopsis klinkt als een mop: een oude popzanger, een kinderboekenschrijfster en een kartuizermonnik bezoeken een G8-top. Nu valt er in Le confessioni bar weinig te lachen, maar intrigerend is het uitgangspunt wel. En alles wordt nog spannender als de IMF-baas en de organisator van de top plotseling wordt gevonden met een plastic zak over zijn hoofd. Is het moord? Of zelfmoord? En wat heeft hij besproken met die zwijgzame monnik (Toni Servillo), de laatste die hem levend heeft gezien? Was dat iets dat een economische crash kan veroorzaken?

Le confessioni (**), drama.
Regie: Roberto Andò
Met: Toni Servillo, Connie Nielsen.
103 min., 7 zalen.

Ha, fijn, een Agatha Christie-achtige thriller binnen de internationale, politieke wereld. Maar Le confessioni wil veel liever een aanklacht zijn tegen het politieke systeem, waarin de machthebbers van nu vooral marionetten zijn van de wereldeconomie en waarin alles onderling wordt geregeld, volgens de wet van de sterkste. Daarom zijn ook de zanger, schrijfster en monnik als buitenstaanders uitgenodigd in het luxe Duitse hotel: om naar buiten toe te laten lijken dat de politici niets te verbergen hebben.

Dat is natuurlijk wel zo, en daar heeft de overdaad aan personages het over in uitgebreide dialogen vol geheimzinnigheden en onderhuidse dreigementen. Verwarrend? Regisseur Roberto Andò lijkt zelf ook de weg kwijt in het deels door hemzelf geschreven scenario, vol flashbacks en diepere symboliek. Er vallen puzzelstukjes op hun plaats, er is iets van een ontknoping, maar van wat eigenlijk? Het lijk, dat gewoon nog ergens stil op een hotelkamer ligt, lijkt in elk geval zo goed als vergeten.

Maar mooi gefilmd is het soms wel, Servillo, bekend van La grande bellezza, is fijn om naar te kijken, als een soort zwijgzame, ronddolende herinnering aan een geweten in een wit habijt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden