Recensie Film

Lazzaro felice zit vol kritiek op Italië’s heden en verleden, maar is tegelijk licht, elegant en simpel ★★★★☆

De film is een een groot bewijs van Alice Rohrwachers visuele talent en vertelkracht.

Beeld uit Lazzaro felice.

Met nog maar drie speelfilms op haar naam heeft de Italiaanse regisseur Alice Rohrwacher al een geheel eigen genre uitgevonden. Realistische sprookjes maakt ze, ogenschijnlijk gewone verhalen waarin zonder waarschuwing – en zonder special effects – wonderlijke dingen kunnen gebeuren. Alsof de sluier van het alledaagse even wordt opgelicht om een andere werkelijkheid te tonen.

Rohrwachers hoofdpersonen zijn buitenbeentjes. Haar debuut Corpo celeste (2011) toonde de waarnemingen van een 12-jarig, gelovig meisje in het zuiden van Italië. Haar tweede film, het prachtige La meraviglie (winnaar van de Juryprijs op het filmfestival van Cannes in 2014) ging ook over opgroeien, dit keer binnen een non-conformistisch gezin dat zelfvoorzienend probeert te leven op het platteland.

Beeld uit Lazzaro felice.

Lazzaro felice draait om de jonge pachtboer Lazzaro (Adriano Tardiolo). Hij is sterk, hulpvaardig en naïef. Zijn medepachters maken graag misbruik van die eigenschappen: elk vervelend klusje belandt op het bord van Lazzaro. Zonder te klagen laat hij zich uitbuiten. Familie heeft hij niet, of het moet de hoogbejaarde vrouw zijn die door iedereen oma wordt genoemd. Niemand weet waar hij vandaan komt.

De landarbeiders die Lazzaro voor hun karretje spannen, worden op hun beurt uitgebuit door de markiezin aan wie ze de helft van de oogst moeten afstaan. Hoe hard ze ook werken, ze houden altijd schulden over. De markiezin verrijkt zich intussen met de verbouwde tabak. Het deelpachtsysteem, in Italië pas in 1982 verboden, kwam in de praktijk soms neer op slavernij.

Lees ook:

Regisseur Alice Rohrwacher: ‘In mijn nieuwe film Lazzaro felice buit iedereen elkaar uit – alleen Lazarro is onschuldig’
Alice Rohrwacher – zus van actrice Alba – is een van Italië’s opvallendste regisseurs. Haar derde speelfilm Lazzaro felice is een klassiek Italiaans plattelandsdrama, maar gaat óók over de moderne wereld. ‘Dat wilde ik allemaal in één film vatten.’   

Langzaam wordt duidelijk dat er iets niet klopt in dit plattelandsplaatje, dat ondanks de sociale misstanden idyllisch oogt. Het leek zich af te spelen in een ver verleden, maar de tijd blijkt alleen stil te hebben gestaan voor de landarbeiders. Zij worden door de markiezin in het duister gehouden; in de buitenwereld is de deelpacht al enkele jaren afgeschaft.

Beeld uit Lazzaro felice.

Rohrwacher baseerde dit eerste deel van haar film op een waargebeurd schandaal dat in de jaren tachtig aan het licht kwam. Na de bevrijding van de boeren slaat de film abrupt een andere weg in. Lazzaro doet zijn bijbelse naam eer aan; een wonder vindt plaats. Terwijl het verhaal zich verplaatst naar een herkenbaar heden, krijgt Lazzaro felice steeds meer de trekken van een fabel. Wie is Lazzaro eigenlijk, die goedzak die nooit iemand veroordeelt? Een idioot, een heilige, of iets ertussenin? Heeft pure goedheid iets te zoeken in deze wereld?

Lazzaro felice, bekroond met de prijs voor het beste scenario in Cannes, is een bijzondere film: topzwaar aan metaforen en kritiek op Italië’s heden en verleden, maar tegelijk licht, elegant en simpel. Dat Rohrwacher het allemaal op de rails houdt, is een klein mirakel – en een groot bewijs van haar visuele talent en vertelkracht.

Lazzaro felice

Drama

★★★★☆

Regie Alice Rohrwacher.

Met Adriano Tardiolo, Luca Chikovani, Alba Rohrwacher, Sergi Lopez.

125 min., in 34 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.