Latin-pianist Roberto Fonseca toont loze virtuositeit

Muziek De Cubaanse pianist Roberto Fonseca verving Rubén González in de Buena Vista Social Club, en verzorgde de smaakvolle, inventieve arrangementen voor Ibrahem Ferrer’s laatste cd Mi Sueño....

Het soepel spelende kwintet bracht op zichzelf aangename, vitale muziek, het jazzgehalte zoals zo vaak geënt op de modale experimenten van Miles en Coltrane in de jaren ’50. Niks mis mee, maar het doorgaans weinig subtiele genre kent twee excessen, machismo en schmalz. Beide kregen we te horen, vooral in de pianosolo’s. Die begonnen meestal met inhoudrijke frasen, maar liepen te vaak uit op Lisztiaans vertoon vol hamerende herhalingen. Drummer Ramses Rodríguez liet dan de Elvin Jones in zich los, met drukke polyritmische salvo’s.

Als de spierballen wat rust werd gegund, in een bolero als Suspiro, verkoos Fonseca een kitscherig, als een speeldoosje klinkend keyboard boven zijn mooie toucher op de vleugel. De hommage aan Ferrer, El Niejo (een samentrekking van niño en viejo, het oude kind) begon met simpel en hartverwarmend melodieus spel, maar na een tempoverhoging kreeg de inhoudloze virtuositeit toch weer vrij baan.

Roberto Fonseca schrijft charmante thema’s, hij meende echter die vrijwel steeds te moeten aandikken met woordloze zang waar een flinke dot galm op zat, en die bovendien net niet zuiver was, hetgeen na verloop van tijd danig ging irriteren.

De 31-jarige pianist wordt beschouwd als de hoop van de Latin-jazzliefhebber, maar naast een originele meester als Eddie Palmieri steekt hij (nog) bleekjes af.Frank van Herk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden