Larraín's El Club biedt spanning zonder comfort

Larraín voert de spanning op maar biedt zijn kijkers niet het comfort eenvoudig partij te kiezen. Larraín verbeeldt de hondenraces waaraan de geestelijken meedoen als een prachtig ritueel.

Still uit El Club.

Een maffioos gezelschap, dat is het eerste wat je te binnen schiet bij het clubje uit El Club. Vier mannen en een vrouw, die genoeg hebben aan een hoofdknik en wat afgemeten zinnen om elkaar te begrijpen. Aan hondenrennen doen ze, met de andere bewoners van de afgelegen Chileense kuststreek, al blijven ze gereserveerd in hun contact. Alles in hun houding suggereert dat er iets clandestiens is aan het wedden.

De vier mannen zijn dan ook priesters, of beter: gewezen priesters. De vrouw is een zuster die de geëxcommuniceerde mannen verzorgt, in een verweerd huis in een vissersdorp.

Met zijn trilogie over het Chili onder de dictatuur van Pinochet (Tony Manero, Post Mortem, No) voegde Pablo Larraín zich bij 's werelds prominentste contemporaine cineasten. Films met een uitgekiende visuele strategie en weinig empatische hoofdpersonages; mannen die gedijen of gevangen zitten in een wreed politiek systeem en uit zelfbehoud grenzen over gaan.

Met El Club belicht hij een ander regime: dat van de kerk. Nu ze zich niet meer hoeven te bekommeren om de liturgie, hebben de mannen hun aandacht verlegd naar het trainen van hun hazewindhond. Larraín verbeeldt het als een prachtig ritueel: het rondzwaaien van een lange stok met kunsthaas, de rennende en happende hond erachteraan. Sierlijk en zelfs rustgevend, maar niet vrij van dreiging.

Lees hier het interview met Pablo Larraín, de regisseur van El Club.

El Club wordt opengebroken als zich een nieuwe gevallen priester meldt. Hij blijkt te worden gevolgd door een bebaarde zwerver. De man rammelt aan het tuinhek en verkondigt hoe de nieuwe bewoner hem als kind heeft misbruikt. De confrontatie loopt uit de hand, waarna de kerk een jonge priester afvaardigt om orde op zaken te stellen.

Larraín werkt met zeer bekwame, volstrekt niet maniëristische acteurs, onder wie Alfredo Castro, die ook in eerdere films van Larraín speelde, als een van de ex-priesters. Larraín voert de spanning op tussen de wat ijdele jonge priester en de gesloten mannen, zonder zijn kijkers het gemak te bieden om partij te kiezen. Iedereen houdt er een agenda op na, iedereen lijkt wel schuldig aan iets. Alhoewel op momenten wat ontoegankelijk, wordt El Club daarbij niet te schimmig.

Een filmisch hoogtepunt is de sinistere en wrede scène waarin Larraín de wereld van het hondenrennen en de geloofscultus bijeenbrengt. Elke congregatie acht het voortbestaan van de orde hoger dan het belang van de gelovigen, zo werkt dat in El Club.

El Club.
Regie: Pablo Larraín. Met: Alfredo Castro, Roberto Farias, Antonia Zegers, Jaime Vadell, Marcelo Alonso. 98 min., in 17 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden