Langdradige medley van Sylvians prachtliedjes

De stem van David Sylvian is er zo een in de popmuziek: je vindt hem verschrikkelijk, of van een onaardse schoonheid....

Wie ervan houdt, zit maandag in een uitverkocht MC Frits Philips in Eindhoven, voor het eerste van drie Nederlandse concerten van de zanger en componist. De niet-liefhebber heeft bij geen van die gelegenheden iets te zoeken.

Want de stem van Sylvian is zó uniek dat hij allesbepalend is in zijn muziek. Dat was hij al als aanvoerder van de Britse arty rockband Japan, opgericht in 1978. Japan gaf exotisme en ‘zen’ aan de glamrock, door Aziatische klanken van gong en knie-viool aan de synthesizers te onttrekken, maar vooral door de betoverende en licht bevreemdende zang van Sylvian. Als je de band zo zag op platenhoezen – veelkleurig dameshaar, uitbundige opmaak, nogal travo – zou je het niet zeggen, maar Japan was serieus met het vak bezig. Logisch dat alle bandleden na het uiteenvallen van de groep in 1982 mooie muzikale carrières aangingen.

Bij zijn wereldwijde tournee blijkt dat Sylvian (49) nog altijd in ontwikkeling is. Al lijkt nieuw werk vooral een symbiose van oude stijlen. Nummers als World Citizen, dat hij componeerde met de Japanner Ryuichi Sakamoto, en Wonderful World hebben eenzelfde atmosferische somberheid en hypnotische Erik Satie-achtige verstilling als oude Sylvian-liedjes van de platen Brilliant Trees (1984) en Gone to Earth (1986), maar de composities zoeken ook de grens van het aangename, met kille elektronische zaagtanden en langgerekte en krakende white noise uit de computer, zoals Sylvian gebruikte op zijn meest experimentele plaat Blemish uit 2003.

De stem hapert niet, de band (met broer Steve Jansen, ook Japan, op drums) is technisch begaafd, met hogeschool bas-werk van de kiltdragende Keith Lowe. Maar halverwege de avond volgt een domper. Sylvian besluit prachtliedjes als Brilliant Trees, River Man, Nostalgia en Fight the Bullfight aaneen te rijgen tot langdradige medleys, in een soort vrije nachtclubjazz-stijl. Daarbij haalt de wel erg flegmatieke (zittende) presentatie van Sylvian en band (Steve Jansen drumt soms met de mimiek van de bevroren Rolling Stone Charlie Watts) de spanning en warmte uit een concert dat zo weldadig begon.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden