Lang Leve de legging

Zo lang het geen helderwit driekwartmodel is, is er niks mis met de legging. Sterker nog: hij verdient een ode.

Beeld Deborah van der Schaaf

Er zijn weinig kledingstukken die zo veel haat en minachting oproepen als de legging. Modekenners maken geregeld hun diepe afkeer ervan kenbaar en hij prijkt altijd boven aan de lijstjes van wat absoluut niet kan. Feit is dat de legging vaak een rol speelt in tal van misdaden tegen de mode. Sommige vrouwen denken bijvoorbeeld dat hun benen te dik zijn om bloot te vertonen op een mooie zomerdag. En dat een witte legging dit, al dan niet denkbeeldige, probleem aan het oog zal onttrekken. Waarbij ze ook nog menen dat een driekwartmodel het zomerse aspect versterkt. Dat is natuurlijk vlek op vlek op vlek. Wit is altijd een no-go. Iedereen die denkt dat de omvang van een been met wit optisch afneemt, heeft eerder een probleem met de ogen dan met de benen. Zelfs de langste, dunste modellenstelten knappen niet op van een witte legging, laat staan alle andere benen. Ook het driekwartmodel voegt zelden iets toe qua aantrekkelijkheid, maar geeft wel een nare rand midden op de kuit.

Een ander nadeel van de legging is dat hij vaak wordt geproduceerd in enge, goedkope flubbermaterialen, waardoor hij de benen niet lekker straktrekt, maar de aanwezige flubberigheid juist benadrukt. Waarschijnlijk niet het effect waarop de meeste vrouwen hopen. Het zijn dit soort uitwassen die de legging een slechte naam hebben bezorgd. Volkomen onterecht, want we hebben het over een van de beste uitvindingen op het gebied van textiel. De legging is geen maillot, maar biedt wel het comfort en gemak daarvan, terwijl hij tegelijkertijd de bescherming en warmte geeft van een broek. Mits er wordt gekozen voor mooi materiaal en liefst een donkere kleur, is er geen kledingstuk dat het silhouet van het been beter tot zijn recht laat komen. Bovendien is er niets waarmee je zo snel aangekleed en toch toonbaar bent als met de legging: grote trui erboven, boots eronder en klaar. Een goed gevoel voor proporties is wel belangrijk bij legging-dressing. Volumineuze bovenstukken kunnen eigenlijk niet zonder hem en ook de legging gedijt het beste bij een groot bovenstuk dat bekken en heupen bedekt. Een legging is nadrukkelijk géén broek en een korte en/of strakke top erboven is nooit aan te raden, behalve als een zichtbare cameltoe in het kruis gewenst is. Het internet kent zelfs een officiële vermaning voor mensen die over de schreef gaan: 'leggings are not pants'. Google maar eens waarom dat een nuttig advies is.

Beeld Deborah van der Schaaf

Ondanks de weerzin die de legging oproept, is hij al een jaar of veertig niet weg te denken uit onze garderobe en heeft hij vele hoogtepunten beleefd. Een van die hoogtepunten is zonder twijfel Olivia Newton John in de film Grease uit 1978. In een poging de stoere Danny te verleiden, geeft Olivia als de zoete Sandy zichzelf een make-over. De hoofdrol in deze metamorfose is weggelegd voor een hyperstrakke zwarte legging-achtige broek en het resultaat is misschien wel de best gelukte cool-over ooit. Modehistorisch is die broek overigens een vreemde eend in de bijt voor een film die zich in de jaren vijftig afspeelt. Je had in die tijd wel de enigszins strakke capribroek, maar het zwarte, glimmende exemplaar dat Olivia draagt, is niet typerend voor de fifties, maar veel meer voor de tweede helft van de jaren zeventig, de tijd waarin de film werd gemaakt. Dat zijn de hoogtijdagen van de disco en dan is de ultrastrakke, glimmende discobroek - de legging dus, maar die naam bestond nog niet - het favoriete kledingstuk van dat moment. Vrijwel iedereen die een hit kwam zingen bij Toppop in de periode 1978-1980 had er een aan. En dan bedoelen we echt iedereen, want in die doldwaze jaren zeventig was genderbending aan de orde van de dag en onder de popsterren deinsden ook mannen niet terug voor een legging. Rod Stewart vraagt ons via zijn hit Da ya think I'm sexy zelfs direct of we hem nog een beetje hot vinden in de glimmende zwarte legging die hij in de clip draagt ('zeker weten Rod!', was in 1978 uiteraard het antwoord op die vraag). De discobroek is nog een beetje een leggingprototype, in zoverre dat draagcomfort - een van de belangrijkste voordelen van de legging - nog niet zo duidelijk van de partij is. Daarvoor is hij veel te hoog en strak bij de buik, waardoor organen het na een tijdje moeilijk krijgen en het eten van vast voedsel er niet echt in zit. Daarnaast wordt hij gedragen op de leggings-are-pants-manier, iets dat alleen kan met de heupafmetingen van Olivia Newton John (of het zelfvertrouwen van Rod Stewart). Hij had daarnaast vaak een gulp, wat hem definieert als broek, maar geen zakken, wat 'm weer zeer leggingachtig maakt.

De legging zoals we hem nu kennen, een item waar je in één beweging instapt, komt op in de jaren tachtig (en gaat dan nog een tijdje door het leven als 'voetloze panty'). Die opkomst heeft alles te maken met de aerobicsmanie van die tijd, een rage die door dezelfde Olivia Newton John in gang is gezet met de videoclip bij haar hit Physical. Work-outvideo's zoals die van Jane Fonda en de televisieserie Fame verhogen de populariteit van het kledingstuk, dat nu vrijwel altijd wordt gedragen met een gympakje en een paar beenwarmers erbij. Tot Madonna.

Want popfenomeen Madonna haalt rond 1984 de legging uit de sportschool en brengt hem weer terug naar de disco. Zij draagt hem met een rokje erboven, met hakken eronder en weet zelfs de driekwartlegging, soms nog vervaardigd in kant ook, cool te maken. We kunnen jarentachtig-Madonna de credits geven voor de manier waarop we sindsdien leggings dragen: als mode-item, onder een rokje of grote trui, met hakken of juist met stevige laarzen eronder. Met de lycrarevolutie van de jaren tachtig wordt de legging steeds beter van kwaliteit en is hij ook niet altijd meer glimmend, zodat de disco- en aerobicsconnotaties naar de achtergrond verdwijnen. Tot op de dag van vandaag wordt hij afwisselend als hip en als (zeer) fout beschouwd, maar verdwijnen uit onze garderobes doet hij niet.

De afgelopen jaren was de legging vooral het domein van de fitgirls en de yogameisjes. Doordat sportmerken, soms in samenwerking met modeontwerpers (Stella McCartney voor Adidas bijvoorbeeld), zich op het ontwerpen ervan hebben gestort, is het geen schande meer om er ook buiten de sportschool in rond te lopen, maar echt 'in de mode', dat was hij even niet.

Maar, beste legginghaters, bereid jelui maar voor op een zwaar seizoen, want jullie mode-Nemesis is terug in het modebeeld. Bij merken met hun roots in de streetwear zagen we hem al een tijdje in de collecties. Vooral Yeezy, het label van Kanye West, heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan de comeback. Kanye's vrouw Kim Kardashian en haar zusters waren de afgelopen jaren niet uit hun Yeezy leggings te slaan. Die ze trouwens als vanouds dragen als pants met strakke coltruien of bra-tops erboven, want deze vrouwen zijn trots op hun curves. En je kunt zeggen wat je wilt over de Kardashian-Jennerclan, hun invloed is onmiskenbaar en we kunnen de hernieuwde populariteit van de legging gerust voor een deel op hun conto schrijven.

Beeld Deborah van der Schaaf

Een andere belangrijke leggingpromotor dit seizoen is de invloedrijke ontwerper Demna Gvasalia. In zijn collectie voor Balenciaga zien we de legging terug in zijn volle, glimmende jarenzeventig- en jarentachtigglorie, vervaardigd in spandex en in kleuren als zuurstokroze en knalrood. Ze hebben zelfs ingebouwde schoenen om nog sneller klaar te zijn met aankleden!

Iedereen met ook maar een vleugje heimwee naar de hoogtijdagen van Olivia Newton John - en wie heeft dat niet - kan niet anders dan een rondedansje maken vanwege de terugkeer van deze discolegging. (Let wel: wie daar de eerste keer al bij was, moet hem deze keer misschien overslaan als serieuze garderobekeuze).

Meer draagbare en chiquere versies zijn er ook, bijvoorbeeld van Versace, Céline en Azzedine Alaïa. En bij winkelketens als Topshop en Asos zijn momenteel de vinyl leggings (hallo Rod Stewart!) niet aan te slepen. Hoera, de legging mag weer! En zelfs als dit volgend jaar weer is veranderd - mode blijft wispelturig - gaat hij toch nooit meer echt weg. Want of je nou wil yogaën of op een bank wil liggen, als je een relaxte outfit zoekt voor in het vliegtuig en niet helemaal wilt afzakken tot het niveau joggingbroek, als je geen zin hebt om te bedenken wat je aan moet en er toch een soort van leuk wilt uitzien - en in nog ontelbaar veel andere scenario's - is dit meest democratische kledingstuk je beste vriend. De legging past immers iedereen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden