Horror / Sci-fi

Land of the Dead

Te grote liefde voor zombies

David Sneek

De geschiedenis van de zombiefilm was tot nu toe de geschiedenis van de klassenstrijd. Wanneer menselijke kadavers uit het graf opstaan, ontstaat altijd een wereld met een strikte tweedeling: aan de ene kant een selecte groep levenden, en daartegenover de zielloze massa's van wandelende doden. In Land of the Dead laat regisseur George A. Romero, die met de klassieker Night of the Living Dead uit 1968 de regels van het genre vastlegde, het contrast tussen de groepen juist geleidelijk vervagen. Zombies en mensen gaan meer en meer op elkaar lijken.

In het begin van Land of the Dead, de vierde film in de serie die met Night of the Living Dead begon, is de samenleving overzichtelijk. Zombies beheersen Amerika, en echte mensen wonen alleen nog in afgeschermde enclaves. Binnen die kleine gemeenschappen bestaat weer een volgende tegenstelling. Welvarende blanken wonen in een luxueus ingerichte toren; het plebs mag in het vuilnis wroeten.


Zoals de armen worden beziggehouden met gewelddadig entertainment, zo worden de zombies op hun beurt afgeleid met vuurpijlen en explosies. Een mooi beeld dat steeds terugkeert en Romero's meesterschap benadrukt: de zielloze, gehavende wezens die naar het vuurwerk staren. Pas als ze dat spektakel gaan negeren, wordt het gevaarlijk en moet een groep getrainde zombie-jagers nieuwe overlevingsstrategieën bedenken.


Hoewel er daarbij genoeg ledematen worden afgerukt en hoofden uit elkaar spatten, is Land of the Dead zelden een horrorfilm die het van gruwelijkheden moet hebben. Misschien is Romero, na bijna veertig jaar zombie-specialisme, te veel van zijn ondode wezens gaan houden. Zeker wanneer de hongerige zombies het flatgebouw binnenstrompelen, ligt zijn sympathie bij de indringers - en niet bij de gepriviligeerde elites.


De maatschappijkritiek is niet subtiel. Het is vaak zelfs alsof Romero zich heeft laten inspireren door de interpretaties die van zijn eerdere films bestaan. Toch werkt Land of the Dead wel. Romero weet als geen ander hoe zijn monsters reageren, denken en voelen: waar andere zombiefilmers altijd moeten afkijken, voelt hij zich tussen de doden helemaal thuis.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden