Drama

Lake Tahoe

Lichtvoetige roadmovie

Een joch dat veel te jong is om een auto te besturen, rijdt met zijn knalrode Nissan zomaar tegen een elektriciteitspaal. Hij neemt de schade op, en loopt naar huis. Als zijn jongere broertje hem vertelt dat hun moeder nog steeds zit opgesloten in de badkamer, gaat hij zelf op zoek naar reserveonderdelen. Monter.

In lange, zo goed als onbeweeglijke shots zien we Juan, zoals de jongen blijkt te heten, zijn neus om de hoek steken bij allerhande garages met fraai beschilderde gevels – ZEN staat er op een te lezen. Hij ontmoet een leuk winkelmeisje dat een oppas zoekt voor haar baby en een vriendelijke jongen die helemaal gek is van kungfufilms en Bruce Lee.

Een oude mecanicien die aanvankelijk de politie wilde bellen omdat hij dacht met een inbreker van doen te hebben, nodigt Juan aan tafel. Het gemeenschappelijke ontbijt wordt integraal in beeld gebracht. Tot en met de laatste hap.

Lake Tahoe is de tweede film van de jonge Mexicaan Fernando Eimbcke, die een karrenvracht aan prijzen binnensleepte met zijn geslaagde debuut Duck Season (2004). De oogst voor Lake Tahoe is nóg groter. Op het festival van Berlijn, waar de film begin dit jaar in première ging, werd Lake Tahoe onderscheiden met de Alfred Bauer-prijs, bedoeld voor een film die de filmkunst in een nieuwe richting weet te bewegen, en de prijs van de internationale filmkritiek. Op het festival van Cannes werd Lake Tahoe door diezelfde filmpers vervolgens gepresenteerd als ‘ontdekking van het jaar’.

Het is terechte lof voor een kleinood dat herinneringen oproept aan het vroege, minimalistische werk van Jim Jarmusch, droogkomische film als 25 Watts en Whisky van de Uruguayanen Juan Pablo Rebella en Pablo Stoll, en het licht absurdistische oeuvre van de Fin Aki Kaurismäki. En dat dan gecombineerd met een vleugje Abbas Kiarostami (De witte ballon met name) en een enkele verwijzing naar Vittorio de Sica’s neorealistische klassieker Fietsendieven (de hond van de oude mecanicien heet Sica).

Maar Eimbcke is geen slaafse navolger. Lake Tahoe (de titel verwijst naar een sticker op de rode Nissan, met een afbeelding van een idyllisch, peperduur oord waar de krabbelende Juan alleen maar van kan dromen) is een charmante, lichtvoetige roadmovie in een slakkengangetje, over telkens dezelfde onverharde wegen van een slaperig kustplaatsje in het zuiden van Mexico.

Veel gebeurt er niet; zoals in iedere geslaagde roadmovie gaat het natuurlijk vooral om de innerlijke, emotionele reis die Juan maakt.

Onder de droogkomische buitenkant blijkt een wereld van weemoed schuil te gaan. De quote uit Haruki Murakami’s Norwegian Wood waarmee Lake Tahoe opent (‘Death exists, not as the opposite but as a part of life’) krijgt dan betekenis; na een wonderbaarlijke dag kan Juan letterlijk weer verder.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden