Drama

Lady Chatterley

Teder en opwindend

Jan Pieter Ekker

In de rookkamer van zijn enorme kasteel verhaalt Clifford Chatterley tegen zijn relaties over de Grote Oorlog; over de reden dat de Duitsers niet hebben gewonnen, en over het front in Vlaanderen, waar hij tot aan zijn middel verlamd is geraakt. Zijn mooie, jonge vrouw Constance zit op een bankje in de hal stilletjes mee te luisteren. Berustend, afwezig; ze kan de verhalen wel dromen.

Sinds hij gewond van het front terugkeerde, staat Constance's leven meer dan ooit in dienst van haar schatrijke echtgenoot. Ze slapen dan niet meer samen, Constance helpt haar man wel met aankleden en wassen. Overdag poetst ze het tafelzilver en hangt ze de was op - terwijl er toch voldoende personeel rondloopt.

Tussen 1925 en 1928 schreef D.H. Lawrence drie versies van het verhaal dat uiteindelijk gepubliceerd werd onder de titel Lady Chatterley's Lover. Het boek, dat door de erotische lading als shockerend en immoreel werd beschouwd, werd in 1928 eerst in Florence uitgegeven, en pas in 1960 in Engeland, het geboorteland van Lawrence.


Al in 1955 werd het schandaalboek verfilmd, door Marc Allégret als L'amant de Lady Chatterley; Sylvia Kristel speelde de hoofdrol in de softpornovariant Lady Chatterley's Lover uit 1981.

Lady Chatterley van de Franse regisseuse Pascale Ferran is gebaseerd op de veel minder bekende tweede versie van Lawrence' verhaal: John Thomas and Lady Jane.

In deze versie is Constance minder mondain, en komt het conflict met haar man op een natuurlijke wijze voort uit diens ongeluk. De wegkwijnende Constance krijgt van de dokter het advies meer tijd in de buitenlucht door te brengen. Tijdens een van haar wandelingen ziet de vrouw jachtopziener Parkin, die zich achter zijn schuurtje staat te wassen. Zijn stoere, naakte torso doet Constance wankelen.

's Avonds, voor het slapen gaan, valt haar blik op haar eigen naakte lichaam in de spiegel. Ze ziet een lichaam dat niet meer wordt aangeraakt, niet meer wordt begeerd. De volgende ochtend gaat Constance opnieuw op bezoek bij Parkin.

Ferran plaatst de opbloeiende liefde van de aristocratische Constance en de mijnwerkerszoon Parkin nadrukkelijk tegen de wisselende seizoenen. Er zijn tussenshots van wolken, ruisende struiken, bloemetjes en een kabbelend beekje. Als de lente aanbreekt, verschijnt er ook weer wat kleur op Constance's wangen.

Andere nadrukkelijke stijlkenmerken zijn de close ups (van Constance's voeten als ze op haar tenen probeert door het raam van Parkers schuurtje te gluren; van haar hand, als ze zijn enorme tuinhandschoen past), een aantal gespiegelde scènes, en de tussentitels die worden gebruikt als bruggetje tussen de hoofdstukken ('Die dag was de knecht ziek en Clifford had een opdracht voor de jachtopziener' of: 'Twee weken later').

Liefst 168 minuten duurt Lady Chatterley, maar de film verveelt geen moment. Marina Hands (eerder te zien in The Diving Bell and the Butterfly) imponeert als de ontluikende Constance; Jean-Louis Coullo'ch als de robuuste Parkin, die maar moeilijk kan geloven dat zijn meesteres werkelijk voor hem valt. Hun vrijscènes zijn magnifiek: nooit plat of pikant, maar teder en opwindend. Lady Chatterley - bekroond met vijf Césars - is een sensuele, ontroerende staalkaart van wat de liefde vermag.


Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden