Lachend laat Dahle iemand stikken in spruitje

'Poëzie overwint alles', zei Marcel Möring aan het begin van de avond. En waarachtig, het begint erop te lijken. Werd Poetry in eerste instantie geplaagd door ziekte en verzuim, woensdag kwam de swing erin....

Van onze verslaggeefster

Karin Veraart

ROTTERDAM

Mye dansi dansi dansi / dansi sekeseke / ala den takuu denki puu - Ik dans, dans, dans / dans om alle negatieve gedachten / van mij af te schudden, declameerde de Surinaamse dichteres, en kwam met een overtuigende demonstratie.

Wondel (1971) gaf in traditionele kledij een heuse kleine show ten beste, met tromgeroffel en handgeklap, rekwisieten (twee pruiken, een wandelstok) en veel gebaren bij haar gedichten, die vaak de benarde sociale positie van haar stamgenoten tot onderwerp hebben.

Het leverde een aangrijpend geheel op dat op wonderlijke wijze was ingebed in de noordelijke dichtkunst van Anna Enquist - die drie verzen ten gehore bracht die zo vers waren dat ze nog niet in het Poetry-bundeltje zijn opgenomen -, Rutger Kopland en de Noorse Gro Dahle.

Dahle was maar net op tijd, aldus Möring, het openbaar vervoer had vreselijk tegengezeten, maar: poëzie overwint alles. En haar poëzie mag dan op het eerste oog associaties met 'dille en kamille' oproepen, uiteindelijk laten ze de lezer achter met een verontrust gemoed - nog versterkt door de voordracht van Dahle die met kinderlijk rond, blond, lachend gezicht iemand doodgemoedereerd laat stikken in een spruitje. (..) Ben jij het die naar adem

hapt?/ Voorovergebogen / met je borst tegen de tafelrand / Je armen / Geef je het op? (..)

Möring was woensdag ook gastheer van het (goedbezochte) middagprogramma, waar toch weer een zieke te betreuren viel: de Hongaarse Szusza Rakovszky. In haar plaats trad Jamie McKendrick aan. De Britse dichter (voor zijn laatste bundel ontving hij de jaarlijkse Forward Prize, de grootste van Engeland) bekende niet van gedichten te houden die 'het schrijven van gedichten' tot onderwerp hebben. Dus schreef hij een gedicht dat gaat over het 'niet-schrijven van gedichten'. Mede-gast en meester van de metamorfose (..) Al was ik nu een kraai, ik viel nog steeds op haar, Matthew Sweeney (Ierland, 1952) vertelde van zijn bewondering voor Kafka en dichter/essayist Nelson Ascher hield een betoogje over de invloed van de Bossanova op de Braziliaanse poezië.

Als onderdeel van het Latijns-Amerikaanse thema leende het Mexicaanse programma zich woensdag bij uitstek voor een hommage aan de twee maanden geleden overleden Octavio Paz. Na de pauze klonk zijn stem door de luidsprekers, op het projectiescherm boven het podium verscheen zijn portret. Jorge Esquinca (1957), sinds zijn debuut in '83 'de lieveling van de hedendaagse Mexicaanse kritiek', riep een ontmoeting met Paz in herinnering en las voorts een aantal van zijn eigen prozagedichten.

José Emilio Pacheco beschouwt Paz als zijn voorganger, maar daar heeft zijn werk niet onder geleden, zo introduceerde Möring de Mexicaanse reus. Pacheco (1939) is een dichter 'in his own right'. Beiden mogen geëngageerd te noemen zijn, ze hebben dat op zeer eigen wijze in hun poëzie tot uitdrukking gebracht. Zo duiken bij Pacheco vaak dieren op, als de egel, deze Heilige Sebastiaan die doorzeefd geboren werd, of de spin of het varken.

Op elk poëziefestival hoort klankpoëzie, concludeerde klankvirtuoos Jaap Blonk meer dan vijftien jaar geleden reeds. De Sound Poetry Night van dinsdag moest deze tak van dichten van zijn marginaal imago afhelpen. Er viel aldus een heel aantal 'klankrijke kelen' te beluisteren, van de Canadees Paul Dutton die liet horen hoe een vis naar lucht hapt, tot de Rus Valeri Scherstjanoi, die scribentismen schept - tekens die tot nieuwe klanken uitdagen.

De reacties in de zaal liepen uiteen van woedend of overdonderd tot stoïcijns: 'Ik vind de foyerprogramma's het leukst.' Hier trekken studenten van de Theaterschool Arnhem de hele week aandacht met hun dramatische monologen, als beest, of in een bed vlak voor de ingang, in een doodskist op die plek ; sommigen lopen rond en spreken het Poetry-publiek aan, zoals de jongen die lucifers verkoopt, of de blinde soldaat. Dat is pas schrikken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden