TV-recensie Blown Away

Lachen geblazen bij Netflixprogramma Blown Away

Bij Blown Away is het koorddansen op het flinterdunne lijntje tussen genialiteit en gekte geblazen.

‘Oh god, kijk dit alsjeblieft. Laat iemand alsjeblieft Blown Away met me kijken. Ik moet er echt zo snel mogelijk met iemand over praten. Alsjeblieft?’ Met die woorden sloot The Guardian-journalist Stuart Heritage vorige week een - overigens geweldig - stuk af over het nieuwe Netflix-programma Blown Away. Zeg daar maar eens nee tegen.

Het is dus een talentenjacht. Voor glasblazers. Het is beslist niet ‘een van de absurdste dingen die ik ooit heb gezien’, zoals Heritage Blown Away omschreef. Hij heeft duidelijk nog nooit Terror Jaap van een duikplank zien springen. Dat gezegd: bij Blown Away is het koorddansen op het flinterdunne lijntje tussen genialiteit en gekte geblazen. Het idee is simpel: net als bij elke kookwedstrijd krijgen de kandidaten een opdracht, moeten ze die binnen een bepaalde tijd uitvoeren en de resultaten worden beoordeeld door een deskundige jury.

De eerste opdracht was: maak op basis van een foto die emotionele betekenis voor je heeft een voorwerp naar keuze. Bovendien moest het ontwerp ook een ‘snapshot’ van de persoonlijkheid van de maker zijn. De maaksels werden beoordeeld op technische vaardigheid, hoe goed de opdracht gevolgd was en, jawel, ‘creatieve moed’. Aan de slag gingen ze, de blazers. De 36-jarige Alexander, docent op een universiteit en visueel artiest, maakte een tranenvanger geïnspireerd op zijn overleden hond Cleo, ‘de beste relatie die ik heb gehad in mijn leven’. Leah, 34 en bij haar geboorte in een vat met designbrillen gevallen, maakte een ‘interactief stuk over collectief gedeelde adem’.

Blown away is een talentenjacht voor glasblazers.

Blown Away doet geen enkele moeite om de techniek of de methode voor het succesvol blazen van glazen voorwerpen uit te leggen. Het is vooral kijken naar zwetende, gespannen mensen die heel voorzichtig door lange blaaspijpen blazen en verhitte glasbollen met gereedschap tot de gewenste vorm proberen te krijgen – blazen, rollen, knijpen, snijden. Natuurlijk gaat het geregeld mis en knalt er weer een prachtig kunstwerk op de vloer uiteen in honderden scherven. ‘Dat is de realiteit’, zei Kevin, 23 jaar oud, ringbaard, lang haar, geen Metallica-shirt, ‘glas breekt. Het belangrijkste is wat je daarna doet.’

Naar huis gaan, dat is wat Kevin deed. Want zijn kunstwerk ging kapot en hij had geen tijd om een nieuwe te maken. Had de 44-jarige Patrick geluk mee, want zijn orka leek rechtstreeks uit een souvenirwinkel te komen, zei de jury. De winst ging ook niet naar Deborah (57, ‘Ik heb een polariserende persoonlijkheid. Je houdt van me, of je haat me.’) die over haar eigen blaaswerk zei: ‘Dit geeft het idealisme van de jonge artiest weer die worstelt met de aidscrisis.’ Deborah was er zeker van dat ze punten zou scoren voor ‘creatieve moed’, maar won natuurlijk alleen maar op het onderdeel ‘wie moet er het eerst opgenomen worden’.

Nee, de zege van de eerste aflevering was voor Alexander, met zijn lacrimarum voor Cleo. Hij kon zijn eigen waterlanders nog maar net onderdrukken. Hij zei nog iets, maar dat doet er niet toe. Waar het om gaat is dat iedereen dit inderdaad moet kijken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden