Review

Laatste deel The Hobbit mist evenwicht


Regie: Peter Jackson.
Met: Martin Freeman, Richard Armitage, Ian McKellen, Orlando Bloom, Evangeline Lilly
144 min., in 226 zalen

Spektakel genoeg, in de allerlaatste Tolkien-verfilming van Jackson. Maar de film mist evenwicht.

Beeld Warner Bros. Pictures

Opnieuw brengt de Nieuw-Zeelandse fantasyfilmer Peter Jackson een trilogie naar het werk van J.R.R. Tolkien tot een einde. Maar waar de epische vertelstructuur van het driedelige The Lord of the Rings (2001-2003) logisch en natuurlijk aanvoelde, mag de driedeling van het veel kleinere The Hobbit op gefronste wenkbrauwen blijven rekenen.

The Battle of the Five Armies gaat zonder 'previously on The Hobbit'-achtige samenvatting direct verder waar deel 2, The Desolation of Smaug, ophield. Eerst spektakel, dan antwoord op de vraag of de rivaliserende dwergen en elfen in staat zijn een alliantie te smeden in hun strijd tegen de kwaadaardige orks. Pratende draak Smaug (stem: Benedict Cumberbatch) belaagt eerst een Venetiaans aandoend waterstadje, tegengewerkt door de dappere dorpsbewoner Bard, in een openingsscène die zonder kennis van het voorgaande instort als een kaartenhuis.

En zo staat er wel meer niet helemaal stevig, in deze bijna 2,5 uur durende slotakte. Een scène, vroeg in de film, waarin de gevangen tovenaar Gandalf (nog altijd Ian McKellen) wordt bevrijd door enkele kopstukken uit het Tolkien-universum, is onnodig rommelig en gehaast. Maar voor de patstelling tussen de ongemanierde dwergen en ijdele, elegante elfen daarentegen, over een oneindige voorraad goud en sierraden in de berg van draak Smaug, trekt Jackson juist vele minuten gewichtige dialoog uit de kast. Het op zichzelf staande moment waarop dwerg Thorin (Richard Armitage) bezwijkt onder zijn hebzucht is aardig, maar haalt het niet bij de vergelijkbaar kleine scène rond het onbetrouwbare wezentje Gollum en de goedaardige hobbit Bilbo in The Hobbit deel 1 - met afstand de sterkste scène in de trilogie.

Beeld Warner Bros. Pictures

Spektakel

Meer nog dan zijn voorgangers moet deze The Hobbit het hebben van spektakel. Dat beweegt zich weer in de voorhoede van het audiovisueel (on)mogelijke. Fabelachtig is het hoe elf Legolas (Orlando Bloom) de vallende brokstukken van een instortende brug als stapstenen gebruikt om zich in veiligheid te brengen. In haarscherpe slowmotion; dit is zo'n moment waarop meerwaarde en toekomst worden bewezen van de weergave in 48 beeldjes per seconde (te zien in enkele bioscopen, in plaats van de gebruikelijke 24). Minstens zo vaak werkt die overdaad aan scherpte tegen en benadrukt juist het artificiële karakter van Jacksons werkwijze.

Het hoort er allemaal bij, in de audiovisueel ambitieuze, deels geslaagde, maar ook kitscherige en onevenwichtige epische vertelling die de regisseur op poten zette.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden