ColumnEva en Eddy Posthuma de Boer

Laat onze kinderen voelen dat ze leven, uit hun dak gaan. Laat ze tongen en laat ze dansen

Het leven door de ogen van de Posthuma de Boers – een foto uit het rijke naoorlogse archief van vader Eddy, met een tekst van dochter Eva.

De naam van de jeugddisco waar ik van mijn 12de tot mijn 14de elke vrijdagavond kwam, was feitelijk De Broncks, afgeleid van Bronckhorststraat. Maar wij zeiden ‘The Bronx’, wat spannend voelde, New Yorkig, ver weg van onze ouders, van school, van de normale wereld. In onze The Bronx, in de kelder van buurthuis Lydia, gebeurde het. Overdag werd er door bejaarden gepunnikt en door zwangeren geyogaat, maar op vrijdagavond verlichtte de kelder paars en draaide er een dj en een spiegelbol. We dansten en tongden afwisselend, en soms tegelijk. Van mijn zakgeld kon ik elke week precies de toegang betalen, onze dansdorst lesten we onder de kraan in de wc – tenzij je mazzel had en een drankje kreeg van een tongvriend met een krantenwijk. 

Als Het Laatste Rondje van Hazes klonk, wisten we dat de avond bijna voorbij was, maar ook dat het hoogtepunt eraan kwam, het allerlaatste nummer: Brand New Day van The Wiz, waarop we met de armen in de lucht meeblèrden, lachend en zwetend maar met kippenvel van geluk. Hoefde je niet meteen naar huis, dan kon je nog even verder tongen in een portiek, of met vriendinnen op het muurtje Dunhills roken en tongervaringen uitwisselen – Sander draaide van die kleine, harde rondjes, Jochem had een droge bek, Bas likte juist heel nat met slappe lippen. Het was een keer per week, het duurde maar tot half 12, maar het was ultiem.

Amsterdam, 1959. Beeld Eddy Posthuma de Boer

De Broncks bestaat niet meer. Er bestaat niets meer waar kinderen naartoe kunnen. Sinds de alcoholgrens is verhoogd naar 18 jaar mogen ze geen café of club meer binnen. Sinds corona zijn ook nog de thuisfeestjes verboden. Ze zijn nergens meer welkom. Ik weet niet hoe het in de rest van Nederland is gesteld, maar hier in Amsterdam bevolken kinderen vanaf een jaar of 13 ’s avonds en ’s nachts de parken, pleinen en plantsoenen. Uit pure verveling nemen ze alles tot zich wat ze wordt aangeboden: joints, flessen vodka, lachgas, ecstasy, MDMA, coke. Er is geen toezicht, geen hulp als het misgaat. Het is duister en destructief. De Jellinek heeft wachtlijsten voor jongeren onder de 18. Zoek je als ouder ergens anders hulp voor je verslaafde kind, dan kun je lang zoeken. Van buurtsoos tot bijstand en bescherming: de zorg voor de jeugd is met de bezuinigingsbezems weggeveegd.

Kinderen willen het liefst alles doen wat god verboden heeft, en zullen daar altijd wegen toe vinden. Als ze daarin aan hun lot worden overgelaten, zoals nu gebeurt, gaat het mis. Laten we ze ruimte geven, begrensde ruimte die onbegrensd voelt. Laten we nu plannen maken voor na corona, om buurthuizen, clubs en cafés op gezette tijden voor ze open te stellen – barmannen en uitsmijters zijn uitstekende handhavers. Laat onze kinderen voelen dat ze leven, uit hun dak gaan. Laat ze tongen en laat ze dansen. Can you feel a brand new day!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden