Laat haar dan

Het begon met Ik sta op wacht. Riemkje Geveke was de 'moeder van de Nederlandse artiesten'...

Riemkje, beter bekend als Rine Geveke, op 22 januari op 90-jarige leeftijd overleden, was de eerste vrouwelijke opnameleider van grammofoonplaten in Nederland. Zij produceerde voor Phonogram meer dan 2800 platen. Zij kreeg de Gouden Harp en Willy Alberti smolt een van zíjn gouden platen om tot ketting die hij Rine gaf bij haar afscheid in 1978 in het Amsterdamse Concertgebouw. Zij nam de platen op van Wim Sonneveld en Max van Praag tot Malando en Pipo de Clown; van Corry Brokken tot het Urker Mannenkoor. Met Feike Asma reise zij door het land om orgelconcerten op te nemen. Haar laatste plaat was de eerste van Youp van 't Hek.

Wim Ibo noemde haar de 'moeder van de Nederlandse artiesten'. Voor Ronnie Tober bleef zij 'juffrouw' Geveke, voor Willeke Alberti 'tante' Rine.

Riemkje werd geboren in het Friese Gorredijk in Opsterland. Haar vader had een ijzerwarenzaak en kocht op de Leipziger Messe voor haar een accordeon. Ze hield van zingen, speelde piano en viool. Ze ging naar de kweekschool in Drachten, twee uur fietsen per dag. Ze maakte lol, haalde mooie eindcijfers, maar stond nooit voor de klas. Ze deed handelscorrespondentie Frans, Duits en Engels en werd secretaresse bij de Bataafse Petroleummaatschappij in Amsterdam, daarna - in 1948 - bij Decca, dat door Philips werd overgenomen. Zij verving haar zieke baas en stelde voor een platenserie Music for the Millions te maken. 'Ik had in de Leidsestraat een straatorgel Für Elise horen spelen. Een slagersjongen stapte van zijn fiets, een keurige zakenman ging langzamer lopen. Ik dacht, daar moeten we iets mee doen. Niemand zag er wat in, maar meneer Philips zei: 'Als ze dat nou graag wil, laat haar dan.' De serie werd een ongekend succes.

De eerste plaat die zij als programmaleider, in 1957, maakte was meteen raak: Ik sta op wacht, van Joop de Knegt. Rine wist wat ze wilde, hield zich staande in de mannenwereld en zei waar het op stond, maar met tact. Toen een zanger die steeds te laat kwam, weer een excuus bedacht zei ze: 'Te laat? Jij? Jij bent toch nooit te laat.' Sindsdien was hij altijd op tijd. 'Rine wist het allerbeste uit je te halen. Ze was een tovenares', zegt Wieteke van Dort. 'Op een middag zei ze: 'De plaat is te kort, er moet nog een lied bij. Wieteke maak vanavond een tekst. Morgenochtend nemen we het op. Onmogelijk, maar ik deed het, het lukte en Harry Bannink schreef de muziek, instant composing. noemde hij dat. Ongelooflijk. Dat was Rine.'

Ze kreeg niet altijd haar zin. Toen Johnny Hoes wilde zingen over 'haar sneeuwwitte boezem' mocht dat niet. Ach zei Rine dan: 'De leiding deugt niet', en stak een sigaret op. Of ze nam een borrel. De artiesten droegen haar op handen, maar 's avonds ging ze met de trein naar Heemstede waar ze woonde bij haar zus. Zij hield niet van glamour and glitter en maakte haar meeste kleren zelf. Haar zus ging terug naar Friesland en Rine kocht een daglonershuisje in Oudendijk bij Hoorn.

In 1978 wilde ze met pensioen. Ze kreeg een grandioos afscheid in aanwezigheid van alle sterren. Nooit heeft ze meer een stap in de studio gezet. Zij ging schilderen, leerde autorijden, was actief in het culturele leven van het dorp, vertelde nooit haar leeftijd en schreef een boekje over de kerk die werd gerestaureerd.

Op haar crematie mocht alleen haar neef, de zoon van haar zus, aanwezig zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden