La tête haute: verprutste kansen, glorende hoop en diepe dalen

Malony is typisch zo'n rotjoch uit de Franse onderklasse. Zijn situatie lijkt uitzichtloos. Dat is de kracht én de zwakte van de film. Je kunt La tête haute niet zien zonder diep respect te krijgen voor al die mensen die jongens als Malony kansen blijven geven.

Beeld filmdepot

Malony is 6 jaar als hij voor het eerst in het kantoor van de kinderrechter terechtkomt, maar hij lijkt jonger. Terwijl het blonde jongetje stilletjes het speelgoed in de kamer inspecteert, vertelt zijn moeder dat hij een ongewenst monster is en krijgt ze een woede-uitbarsting. Ze smijt zijn tas op tafel en stormt zonder het slechts halfverbaasde kereltje naar buiten.

Het hart krimpt ineen bij die eerste scène van La tête haute: hoe moet het in hemelsnaam verder met zo'n jongetje? Wat voor toekomst gaat hij tegemoet? Het zijn precies die vragen die de openingsfilm van Cannes wil beantwoorden. Regisseur Emmanuelle Bercot volgt de probleemjongen tot zijn 17de, terwijl hij zich om de haverklap bij die steeds vermoeidere rechter (Catherine Deneuve) moet melden.

Malony kan als 16-jarige volwassen kerels zo bang maken dat ze gaan huilen en gebruikt de capuchon van zijn trui als een soort pantser. Voor hem geldt eigenlijk hetzelfde als voor enge honden: ze zijn vaak banger voor jou dan jij voor hem. Typisch zo'n rotjoch uit de onderklasse dat je vaker ziet in het Franse sociaal-realisme.

In haar regie blijft Bercot altijd dicht bij hem. Dat legt een zware last op de schouders van de debuterende, jonge acteur Rod Paradot, maar hij draagt de film fantastisch. Met schijnbaar gemak tovert hij het ene moment een felle, fonkelende blik tevoorschijn en toont hij het andere snikkend zijn kwetsbaarheid.

Maar het gaat Bercot niet alleen om Malony, misschien wel helemaal niet. Ze kwam op het idee van de film door haar oom, een jeugdwerker die ergens in de provincie jongens als Malony op het rechte pad moest zien te krijgen. La tête haute is een opeenvolging van verprutste kansen, glorende hoop en diepe dalen. Heeft Malony zijn leven net weer op de rit, gooit zijn moeder de boel weer op zijn kop. Zo gaat Malony instantie in en uit, terwijl zijn dossier hoe langer hoe dikker wordt.

Die repetitie is de kracht én de zwakte van de film: je kunt La tête haute niet zien zonder vooral een diep respect te krijgen voor al die mensen die jongens als Malony kansen blijven geven. Zoals Yann, Malony's begeleider, zelf ex-jeugddelinquent, die ook moet vechten om niet moedeloos te worden; het is een prachtige rol van Benoît Magimel.

Maar als kijker haak je eerder af dan de mensen die hem zo liefdevol blijven begeleiden, zelfs al blijf je dat 6-jarige jongetje er na elk akkefietje doorheen zien. En de situatie voelt zo uitzichtloos dat het gevoel blijft knagen dat de inspanningen van al die betrokkenen in werkelijkheid minder effectief zouden zijn dan ze door Bercot worden afgeschilderd.

La tête haute Regie: Emmanuelle Bercot, met Rod Paradot, Catherine Deneuve, Benoît Magimel, Sara Forestier, 118 min., in 21 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden