Recensie La terra dell'abbastanza

La terra dell’abbastanza is akelig fascinerend ★★★☆☆

La terra dell’abbastanza filmstill. Beeld x

La terra dell’abbastanza

Misdaaddrama

★★★☆☆

Regie Damiano en Fabio D’Innocenzo

Met Andrea Carpenzano, Matteo Olivetti, Massimiliano Tortora, Milena Mancini, Luca Zingaretti, Michela De Rossi, Giordano De Plano.

95 min., in 18 zalen.

Twee criminelen, wachtend tot ze hun slag kunnen slaan. Dat is wat je denkt wanneer je aan het begin van La terra dell’abbastanza maten Manolo (Andrea Carpenzano) en Mirko (Matteo Olivetti) in hun auto ziet zitten, midden in de nacht, op een verlaten parkeerterrein aan de rafelrand van Rome. Maar Manolo, spits hoofd met krulletjes, en Mirko, type ruwe kale kop, hebben niets misdadigs in de zin. Ze zijn net klaar met hun werk en zitten te praten over hun toekomst. Wat zullen ze gaan doen na hun horeca-opleiding?

Enkele momenten later is alles anders. Op een onoplettend moment rijden de twee een man omver. In plaats van te stoppen rijden ze onthutst verder. Wanneer het slachtoffer een door de maffia gezochte verklikker blijkt te zijn, ruikt Manolo, aangespoord door zijn lamzakkerige vader (Max Tortora), zijn kans: door te liegen dat hij en Mirko de man opzettelijk doodreden, kunnen ze zich soepel de onderwereld binnenwerken. En zo geschiedt in La terra dell’abbastanza. De verkeerde inschatting van het begin - je ziet geen pizzabezorgers maar moordenaars - blijkt een voorspelling te zijn die is uitgekomen.

La terra dell’abbastanza is het regiedebuut van tweelingbroers Damiano en Fabio D’Innocenzo, die eerder onder meer het scenario schreven van Matteo Garrones Dogman (2018). Graag haken de D’innocenzo’s aan bij de grimmige sfeer van Garrones film, terwijl ze zelf net iets dichter bij de realiteit blijven. Dit is hoe het al snel kan gaan met jongens als Manolo en Mirko, laat de film zien. Dit is hoe ze kunnen zwichten voor het vooruitzicht op geld, vrouwen, status en macht: met een bedrieglijke achteloosheid, terwijl ze eigenlijk worden verteerd door schuld en angst.

Dat laatste wordt eerder gesuggereerd dan uitgewerkt, en daarin schuilt zowel de kracht als de zwakte van La terra dell’abbastanza. Het is akelig fascinerend, zo gretig als de jongens zich naar hun lot lijken te voegen. Een gelatenheid die ook spreekt uit de terloopse, en juist daarom zo harde geweldsscènes.

Tegelijkertijd houden de gebroeders D’Innocenzo je te veel op afstand van hun helden. De gewetensnood van de jongens raakt uit zicht, zoals de prostituees die Mirko aanspreekt vanuit zijn auto anonieme, langs het raam glijdende lijven blijven. Hoe sterk de hoofdrolspelers ook zijn (en dan vooral debutant Olivetti, met de blinde paniek die zich soms in zijn ogen samenbalt), uiteindelijk zit je opgescheept met twee moreel verknipte klootzakken. En met een film die wil dat je ze desondanks aardig blijft vinden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden