La rancon de la gloire heeft iets heerlijk Chaplinesks

Zeulen met het lijk van Charlie Chaplin voor losgeld: een klassieke klucht en nog waargebeurd ook. De film heeft zelf iets Chaplinesks. Een film die een maffe geschiedenis hervertelt, mag een beetje theatraal zijn.

Beeld filmdepot

Het lijkt een stom plan en dat is het ook. En toch vinden Belg Eddy (Benoît Poelvoorde) en Algerijn Osman (Roschdy Zem), twee oude vrienden aan de zelfkant van het leven, het een goed idee het versbegraven lijk van Charlie Chaplin te verstoppen, om vervolgens bij de nabestaanden met rare stemmetjes om losgeld te vragen.

De directe aanleiding voor de ontvoering - er is geld nodig voor de operatie van Osmans vrouw - wordt zo plompverloren geïntroduceerd dat het ook welhaast een grap moet zijn.

Klassieke klucht

Het is het uitgangspunt voor een klassieke klucht, dit La rançon de la gloire, en nog waargebeurd ook. Op 1 maart 1978, ruim twee maanden nadat Chaplin tijdens Kerst was overleden, waren het een Pool en een Bulgaar die op zoek naar wat centen besloten met de dode komiek te zeulen. Echt origineel waren ze niet, qua kidnappen van dode sterren: een half jaar eerder zouden kist en lichaam van Elvis Presley al het doelwit van ontvoerders zijn geweest.

Toch werkt het best aardig in deze film. Benoît Poelvoorde brengt als Eddy iets ontwapenends. Het is vooral aan hem te danken dat de schakering van licht flauwe lol een menselijk karakter behoudt. Moeiteloos beweegt hij tussen uitdrukkingen en gemoedstoestanden. Die licht onnozele blik, dan weer charmant of onrustig en gespannen: een feest om te zien. In de ene scène aandoenlijk en teder met Osmans dochter, dan weer onvoorspelbaar en zelfdestructief. Eerder in de film toont regisseur Xavier Beauvois (Des Hommes et des Dieux) Eddy terwijl hij charmant hannest met de antenne van een oude tv, waarop uiteraard Chaplin is te zien, waarna het daaropvolgende arbeidersgestuntel als vanzelf iets Chaplinesks krijgt. Meta-Charlie.

Want daar gaat het uiteindelijk om: dat het werk van de kunstenaar tot ver na diens dood voortleeft en mensen op de gekste manieren inspireert. Dat een film die een maffe geschiedenis hervertelt ook zelf een beetje theatraal mag zijn. En, vooral, dat het leven in één klap heel wat behapbaarder wordt als je een beetje theater toevoegt.

La rançon de la gloire, Regie: Xavier Beauvois, Met Benoît Poelvoorde, Roschdy Zem, Chiara Mastroianni. 110 min., in 4 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden