recensie film

La quietud laveert gewiekst tussen broeierige familiefarce, tragedie en thriller ★★★★☆

La quietud. Beeld filmbeeld

La quietud

Drama

★★★★☆

RegiePablo Trapero

Met Martina Gusman, Bérénice Bejo, Graciela Borges, Isidoro Tolcachir, Alejandro Viola, Joaquín Furriel, Edgar Ramírez. 

117 min., in 18 zalen.

Als een sprookjespaleis, zo ligt het snoeproze landhuis erbij. Een lange toegangsweg houdt de buitenwereld op afstand, en de naam op de poort is voor de bezoeker zowel belofte als gebod: La quietud. De stilte.

Reken maar dat die stilte bedrieglijk is, in het Argentijnse drama La quietud. Zoals in El Clan (2015), de vorige film van schrijver-regisseur Pablo Trapero, een ogenschijnlijk gewoon gezin een kille bende ontvoerders bleek, zo  broeit ook hier van alles en nog wat onder het oppervlak. 

Aanvankelijk laat Trapero je nog anders geloven, wanneer hoofdpersonage Mia (Martina Gusman) op het landgoed arriveert om haar hoogbejaarde vader, de gerenommeerde advocaat Augusto (Isidoro Tolcachir), naar kantoor te rijden. Een zomers gitaarliedje op de soundtrack, bossen en meertjes in het schijnsel van de opkomende zon; wat kan hier nou aan de hand zijn?

Een scène later ligt Augusto in coma, na een fikse beroerte. Vage trammelant rondom de aankoop van het landgoed, lang geleden, lijkt de oorzaak van Augusto’s toestand. Terwijl Augusto zijn laatste dagen slijt aan de beademingsapparatuur, is het aan Esmeralda (Graciela Borges), diens echtgenote en de dominante moeder des huizes, om te zorgen dat op La quietud de rust bewaard blijft.

Nadat Mia’s in Frankrijk wonende zus Eugenia (Bérénice Bejo) in het familienest is teruggekeerd, vallen steeds meer skeletten uit de kast. Esmeralda blijkt een onuitroeibare voorkeur voor Eugenia te koesteren, hoezeer Mia ook haar gunst probeert te winnen. De zussen hebben zelf een extreem hechte, vervaarlijk naar incest neigende band. Op een gegeven moment liggen ze in elkaar verstrengeld op bed, masturberend op een gezamenlijke fantasie. Het geeft te denken dat dit het onschuldigste, tederste moment van de hele film is.

Slechts sporadisch ontsnappend aan de lange, steeds benauwendere gangen van het landhuis, laveert La quietud gewiekst tussen broeierige familiefarce, tragedie en thriller. De schaduw van de Argentijnse dictatoriale geschiedenis, met haar verdwijningen en martelpraktijken, glipt alsmaar dichterbij, soms bijna letterlijk: wanneer voor de zoveelste keer de elektriciteit uitvalt, wordt het sprookjespaleis een in de bliksem oplichtend spookhuis.

In dat decor blijven de mannen bijzaak en winnen de vrouwen geleidelijk aan karakter. Mia en Eugenia zijn soms nauwelijks uit elkaar te houden, maar blijken uiteindelijk, als alle kaarten op tafel liggen, volkomen uiteenlopende individuen. Trapero ontlokt formidabel, symbiotisch spel aan actrices Gusman en Bejo: op menig moment kun je hen makkelijk voor een tweeling aanzien.

Maar La quietud is stiekem vooral de film van veterane Graciela Borges. Grandioos, hoe ze een ijzige mater familias neerzet, die in enkele rake, aangrijpende scènes haar masker verliest. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden