FilmrecensieLa odisea

La odisea is een ouderwetse schelmenkomedie met soms wat misplaatste dramatische scènes ★★★☆☆

Het blijft lastig om bij de vlak gekarakteriseerde, vaak stereotiepe dorpelingen echt betrokken te raken. 

Waar een oude videoband al niet goed voor kan zijn. Wanneer de hoofdpersonages van het Argentijnse kassucces La odisea de verstofte Hollywoodklassieker How to Steal a Million (1966) in de videorecorder steken, levert die film hun precies de ideeën die ze nodig hebben: eindelijk weten ze hoe ze hun spaargeld terug kunnen stelen van de smerige advocaat die het heeft afgepakt.

Sebastián Borenszteins La odisea (voluit: La odisea de los giles) speelt zich af rond de economische crisis die Argentinië in 2001 trof. Ex-voetbalster Fermín Perlassi (Ricardo Darín) en echtgenote Lidia (Verónica Llinás) willen hun afgetakelde dorp redden en hopen een verroeste fabriek om te bouwen tot een coöperatie. Ze krijgen enkele mededorpelingen zover om hun spaargeld te investeren, maar vlak nadat Fermín het geld op de bank heeft ingezet voor een aanbetaling breekt de crisis uit en besluit de Argentijnse regering alle banktegoeden te bevriezen. Daar gaan de mooie sociale plannen van Fermín en co, tot ze ontdekken dat hun zogenaamd bevroren geld verdwenen is in de zwaarbeveiligde, in een bos verstopte kluis van jurist Manzi (Andrés Parra). 

Geïnspireerd door How to Steal a Million bedenken de sukkelende én slimme helden van La odisea een gewiekste truc: als ze het alarm van de kluis herhaaldelijk laten afgaan, zal Manzi denken dat het beveiligingssysteem gewoon wat kuren heeft en er uiteindelijk geen acht meer op slaan. Het script van Borensztein en coscenarist Eduardo Sacheri - tevens de auteur van de oorspronkelijke roman, en van de arthousehit El secreto de sus ojos - draait vanaf dat moment vooral om het plannen en uitvoeren van de kraak. 

Borensztein en Sacheri gooien er ook wat tragiek tegenaan, maar de dramatische scènes voelen door de wisselvallige toon soms opmerkelijk misplaatst. Terrence Malick-achtige flashbacks naar voorbije geluksmomenten vloeken met een soundtrack vol overdreven spaghettiwesternmotiefjes. Hoofdrolspeler Darín is betrouwbaar als altijd; zijn eigen zoon Chino heeft een aardige rol als Parlassi’s zoon Rodrigo. Maar het blijft lastig om bij de vlak gekarakteriseerde, vaak stereotiepe dorpelingen echt betrokken te raken. 

La odisea werkt hoofdzakelijk als ouderwetse schelmenkomedie, waarin de Gewone Man zegeviert over de elite. Als de steeds meer opgefokte Manzi voor de zoveelste keer naar zijn kluis sjeest en de dorpelingen hem wéér te slim af zijn, zit je je als toeschouwer wel degelijk te verkneukelen. Maar dat is het dan ook wel zo’n beetje, in een film die ook zo weer uit het geheugen is verdwenen.

La odisea

Misdaadkomedie

★★★☆☆

Regie Sebastián Borensztein.

Met Ricardo Darín, Verónica Llinás, Luis Brandoni, Chino Darín, Andrés Parra, Daniel Aráoz, Germán Rodríguez, Alejandro Gigena, Guillermo Jacubowicz, Ramiro Vayo, Rita Cortese. 

116 min., te zien in 24 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden